പ്രണയം അതിരുകൾ കടന്നപ്പോൾ; മഞ്ഞുമലകൾ താണ്ടി നീലേശ്വരത്തെത്തിയ നേപ്പാളുകാരി സുനിതയുടെ കഥ

ഓർമ്മച്ചീളുകൾ ഭാഗം 21/ കൂക്കാനം റഹ്‌മാൻ 

(KVARTHA) ‘ഞാൻ സുനിത കാർക്കി ആയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ സുനിത ബാബു. നേപ്പാളാണ് സ്വന്തം നാട്.’ ലളിതമായ ആ ആമുഖത്തിന് പിന്നിൽ അതിരുകൾ കടന്നെത്തിയ ഒരു പ്രണയത്തിൻ്റെയും, സ്വന്തം വേരുകൾ മറ്റൊരിടത്ത് നട്ടുപിടിപ്പിച്ച ഒരു പെൺജീവിതത്തിൻ്റെയും ദീർഘനിശ്വാസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

നേപ്പാളിലെ മേച്ചി സ്റ്റേറ്റിലെ ഝാപ്പ ജില്ലയിലുള്ള ഭദ്രപൂർ എന്ന കൊച്ചു ഗ്രാമം. ലക്ഷ്മി ബഹാദൂർ കാർക്കിയുടെയും ലീലാവതിയുടെയും മകളായ സുനിതയുടെ ഓർമകളിൽ ആ ഗ്രാമത്തിന് ഇപ്പോഴും പച്ചപ്പിൻ്റെയും ഹിമക്കാറ്റിൻ്റെയും മണമാണ്. നീലേശ്വരത്തുകാരനായ നരേന്ദ്രബാബുവിൻ്റെ കൈപിടിച്ച് കേരളത്തിൻ്റെ മണ്ണിലെത്തിയിട്ട് ഇപ്പോൾ പന്ത്രണ്ട് ആണ്ടുകൾ തികയുന്നു. ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലം!

അഴകിന് പിന്നിലെ രഹസ്യം

‘നേപ്പാളിലെ പെൺകുട്ടികൾ ഇത്രയധികം സുന്ദരിമാരാവാൻ കാരണമെന്താണ്?’ എന്ന ചോദ്യത്തിന്, മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ചെറുചിരിയോടെയാണ് സുനിത മറുപടി നൽകിയത്: ‘അവിടുത്തെ കാലാവസ്ഥയും ഭക്ഷണരീതിയും അന്തരീക്ഷവും തന്നെയാണ് ആ അഴകിന് കാരണം. അതിനൊത്ത ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രധാരണ രീതികൂടിയാകുമ്പോൾ ആരും ഒന്നു നോക്കിപ്പോകും.’

പക്ഷേ, പ്രണയം അഴകിൽ മാത്രം പൂക്കുന്ന ഒന്നല്ലല്ലോ. ‘അങ്ങനെയാണോ നമ്മുടെ ബാബുവിനെ വീഴ്ത്തിയത്?’ എന്ന കുസൃതിച്ചോദ്യത്തിന് സുനിത നൽകിയ ഉത്തരം ആഴമുള്ളതായിരുന്നു. ‘അല്ല, എനിക്ക് ബാബുട്ടനോട് തോന്നിയത് വെറുമൊരു സഹതാപമായിരുന്നു. ആ സഹതാപമാണ് പിന്നീട് പ്രണയമായി വളർന്നത്.’

ജപ്പാൻ കമ്പനിയിലെ പ്രണയം

ആ കഥ തുടങ്ങുന്നത് നേപ്പാളിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന 'മെമെൻ്റോ അപ്പാരൽ' എന്ന ജപ്പാൻ കമ്പനിയിൽ നിന്നാണ്. ബാബു അവിടെ ക്വാളിറ്റി കൺട്രോളറായിരുന്നു, സുനിത സാൻഡ്‌വിച്ച് കോ-ഓർഡിനേറ്ററും. അന്യനാട്ടിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഒരു മലയാളി ചെറുപ്പക്കാരൻ്റെ പ്രയാസങ്ങൾ സഹപ്രവർത്തകയായ സുനിതയുടെ ഉള്ളം തൊട്ടു. ബാബുവിൻ്റെ ഭക്ഷണ കാര്യങ്ങളിൽ അവർ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ വച്ചു. ആ കരുതൽ ബാബുവിൽ നന്ദിയായും, സുനിതയിൽ അനുകമ്പയായും നിറഞ്ഞു.

ഉള്ളിലടക്കിപ്പിടിച്ച ആ പ്രണയം ഒരു വർഷത്തോളം ഇവർ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്നു. ഒടുവിൽ, സ്നേഹത്തിന് അതിരുകളോ ഭാഷയോ തടസ്സമല്ലെന്ന് തെളിയിച്ചുകൊണ്ട്, നാടും വീടും സ്വന്തക്കാരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് സുനിത ബാബുവിൻ്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചു. ഇന്ന് അവർക്ക് മക്കളുണ്ട്; തനി മലയാളിത്തമുള്ള മക്കൾ. നാടിനെയും ബന്ധങ്ങളെയും കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നൊമ്പരം പടരുമെങ്കിലും, ഈ നാടിൻ്റെ മകളായി ജീവിക്കാനായിരുന്നു ഇവരുടെ തീരുമാനം.

സ്ത്രീധനമില്ലാത്ത നേപ്പാൾ സംസ്കാരം

നേപ്പാളിൻ്റെ സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ സുനിതയുടെ വാക്കുകളിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. പെൺകുട്ടികളെയും സ്ത്രീകളെയും ദൈവതുല്യം ആദരിക്കുന്ന മണ്ണാണത്. വിവാഹിതയായി ഭർത്താവിൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന മകളുടെ കാൽതൊട്ട് അച്ഛൻ വന്ദിക്കുന്ന ദൃശ്യം ഏതു കല്ലുപോലുള്ള മനസ്സിനെയും ഈറനണിയിക്കും. സ്ത്രീധനമെന്ന സാമൂഹിക തിന്മ അവിടെയില്ല. വധുവിന് ആവശ്യമായ വസ്ത്രങ്ങളും സ്വർണാഭരണങ്ങളും ചെറുക്കനാണ് കൊണ്ടുവരുന്നത്. സ്ത്രീധനത്തിൻ്റെ പേരിൽ പെൺകുട്ടികളുടെ കണ്ണീരുവീഴാത്ത ഒരു നാട്!

ആചാരങ്ങളിലും ആ സംസ്കാരത്തിൻ്റെ മനോഹരമായ ഈണങ്ങളുണ്ട്. വിവാഹദിവസം മണ്ഡപത്തിൽ വച്ച് മകളുടെ കൈ പിടിച്ച് അച്ഛൻ ചെറുക്കൻ്റെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്നു. ചടങ്ങുകളുടെ അവസാന ഭാഗമായി അച്ഛനും അമ്മയും ചേർന്ന് മകളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി യാത്രയാക്കുന്നു. പെൺകുട്ടികളാണ് ആ നാട്ടിൽ എന്നും സ്നേഹത്തിൻ്റെയും ഐശ്വര്യത്തിൻ്റെയും പ്രതീകങ്ങൾ.

ആചാരങ്ങളും ചൂഷണങ്ങളും

വയസ്സറിയിക്കുന്ന സമയത്തുള്ള ഒരു ചടങ്ങും സുനിത ഓർത്തെടുത്തു. 12 ദിവസം ഇരുട്ടുമുറിയിൽ മാറിനിൽക്കണം. അച്ഛനെയോ സഹോദരനെയോ പോലും കാണാൻ അനുവാദമില്ല. പന്ത്രണ്ടാം നാൾ പ്രത്യേക ചടങ്ങുകളോടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ആനയിക്കപ്പെടും. പ്രഥമ ആർത്തവസമയത്ത് മാത്രമാണ് ഈ രീതി നിലനിൽക്കുന്നത്. അതുപോലെ, കുടുംബത്തിലെ മുതിർന്ന ആണുങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ തല മറയ്ക്കുന്ന രീതിയും ബഹുമാനസൂചകമായി ഇവർ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്.

അതേസമയം, ലോകമെമ്പാടും നേപ്പാളി സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന ചൂഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന് അവർ ശാന്തയായി എന്നാൽ വേദനാജനകമായി മറുപടി നൽകി: ‘നേപ്പാളിലെ പിന്നാക്ക വിഭാഗമായ 'ഡോട്ടലി' സമുദായത്തിലെ പാവപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികളാണ് പലപ്പോഴും അനാശാസ്യ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായും ലൈംഗിക ചൂഷണങ്ങൾക്കായും വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നത്.’

അധ്വാനത്തിൻ്റെ മഹത്വം

നേപ്പാളി സ്ത്രീകളുടെ അഴകിന് പിന്നിലെ രഹസ്യം അവരുടെ കഠിനാധ്വാനം കൂടിയാണ്. വീട്ടിലേക്കാവശ്യമായ പച്ചക്കറികൾ സ്വന്തമായി അധ്വാനിച്ച് ഉണ്ടാക്കുന്ന സുനിത, അത് അയൽപക്കക്കാർക്ക് നൽകാനും വിത്തുകൾ പങ്കുവെക്കാനും മടിക്കാറില്ല. ആ നിറഞ്ഞ ചിരിയും സഹാനുഭൂതിയും കൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ളവരുടെയെല്ലാം പ്രിയങ്കരിയായി മാറാൻ ആ സുന്ദരിക്ക് അധിക സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല.

ഒരു പ്രഗത്ഭയായ തയ്യൽക്കാരി കൂടിയായ ഇവർ, സ്വയം അധ്വാനിച്ച് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ ഇവിടുത്തെ സഹോദരിമാരെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. വസ്ത്രനിർമാണത്തിലൂടെയും മോഡലിങ്ങിലൂടെയും സ്വയം പര്യാപ്തത നേടാമെന്ന് സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് കാണിച്ചുതരുന്നു.

കുടുംബവും പ്രവാസവും

‘സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടോ?’ എന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ നിമിഷനേരം സുനിതയൊന്ന് പതറി. കണ്ണുകളിൽ ഒരു കടലിൻ്റെ ഇരമ്പൽ വന്നുപോയി. ‘സ്വന്തം നാട് ആർക്കെങ്കിലും മറക്കാൻ പറ്റുമോ? അവിടുത്തെ മണ്ണും വെള്ളവും വായുവും വീണ്ടും നുകരണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട്. എപ്പോഴെങ്കിലും അത് സാധിച്ചേക്കാം…’

ബാബുവും, നാലാം ക്ലാസുകാരി നീരഞ്ജനയും ഇവരുടെ കൂടെയുണ്ട്. ‘ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹം മറന്ന് എങ്ങനെ തിരിച്ചുപോകും? അറിയില്ല…’ അവർ ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു. ആ സംഭാഷണം അവസാനിക്കുമ്പോഴേക്കും, അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തുനിന്ന് വന്ന ആ നേപ്പാളി സ്ത്രീ, മുഴുവൻ മനുഷ്യരുടെയും ഹൃദയം കവർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുകളിൽ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഇവരുടെ ജീവിത കഥയിലെ ഏതാനും ഏടുകൾ മാത്രമാണ്.

യോഗ നാഷണൽ ട്രെയിനറായി സുനിത

27 വർഷമായി അവർ നീലേശ്വരത്ത് എത്തിയിട്ട്. മൂത്തമകൾ നയന ഇപ്പോൾ കാനഡയിൽ റേഡിയേഷൻ തെറാപ്പി ചെയ്യുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവും അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. മകൻ നിരഞ്ജൻ പി ജി കഴിഞ്ഞു എവിയേഷൻ പഠിക്കുന്നു. സുനിതയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായം 50 എത്തി നിൽക്കുകയാണ്.

തയ്യൽ, ബ്യൂട്ടീഷ്യൻ, യോഗ പരിശീലക എന്നീ നിലകളിലൊക്കെ അവർ അതിനിടക്ക് തൻ്റേതായ മുദ്ര പതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ യോഗയുടെ നാഷണൽ ട്രെയിനറാണ്. യോഗയുടെ നാഷണൽ ജഡ്ജ് ആയും വർക്ക് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. നീലേശ്വരം തട്ടാച്ചേരി എന്ന സ്ഥലത്താണ് താമസം. നാടിനും നാട്ടുകാർക്കും ആ നേപ്പാളുകാരി ഇപ്പോൾ പ്രിയങ്കരിയാണ്.

അതിരുകൾ താണ്ടിയ ഈ സ്നേഹത്തിൻ്റെ കഥ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും വാട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളിലും പങ്കുവെക്കുക. പുതിയ വിശേഷങ്ങൾ അറിയാൻ ഞങ്ങളുടെ വാട്സ്ആപ്പ് ചാനലും ഫേസ്ബുക്ക് പേജും ഫോളോ ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിന് താഴെ കമൻ്റായി രേഖപ്പെടുത്തുക

Article Summary: Sunitha Karki from Nepal found love and a new life in Kerala.

#SunithaBabu #NepalToKerala #Nileshwaram #KasaragodNews #LoveStory #YogaTrainer #AmmuNews