ഇന്നത്തെ ജീവിതം പഴയ അധ്വാനത്തിൻ്റെ നൂലിഴകൾ; വായിക്കാം കനൽവഴികളിലൂടെയുള്ള ഈ ജീവിതയാത്ര; ഈ സാക്ഷ്യപത്രം അഭിമാനത്തോടെ കുറിച്ചു വെക്കുന്നു’

ഓർമ്മച്ചീളുകൾ ഭാഗം 16/ കൂക്കാനം റഹ്‌മാൻ

(KVARTHA) കാലം ഒരു മാന്ത്രികച്ചെപ്പാണ്; അത് തുറക്കുമ്പോൾ ചിതറിത്തെറിക്കുന്നത് പഴയകാലത്തിൻ്റെ വിയർപ്പും കണ്ണീരും കലർന്ന മധുരമുള്ള ഓർമകളാണ്. മുക്കാൽനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ടിട്ടും, എൻ്റെ ബാല്യവും കൗമാരവും കഠിനാധ്വാനത്തിൻ്റെ തീച്ചൂളയിൽ എരിഞ്ഞുതീർന്ന ഓർമകൾ ഇന്നും മനസ്സിൽ തെളിയുന്ന ഒരു കനലായി അവശേഷിക്കുന്നു.

ബാലവേലയും പട്ടിണിയും നിറഞ്ഞ കാലം

ബാലവേലയെക്കുറിച്ചോ നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചോ അറിവില്ലാത്ത, പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും മാത്രം വഴികാട്ടിയായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഞാൻ വളർന്നത്. കുട്ടികളെക്കൊണ്ട് ജോലി ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നത് കുറ്റകരമാണെന്നോ അതിന് പ്രായപരിധിയുണ്ടെന്നോ അന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ 10 വയസ്സാകുമ്പോഴേക്കും മിക്കവരും ഏതെങ്കിലും ജോലിക്ക് പോയിത്തുടങ്ങും. ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞ ചുറ്റുപാടിൽ മക്കളെ പട്ടിണിയില്ലാതെ വളർത്താനോ പഠിപ്പിക്കാനോ രക്ഷിതാക്കൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചുപോകണം, അരവയറെങ്കിലും പട്ടിണിയില്ലാതെ കഴിയണം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു പകുതിയിലേറെ ജനങ്ങളും ജീവിച്ചിരുന്നത്.

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത്ര വലിയ ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും, ചുറ്റുപാടുമുള്ള കുട്ടികളെപ്പോലെ ഞാനും ചെറിയ ജോലികൾക്ക് പോകുമായിരുന്നു. അന്ന് പല കുട്ടികളും കാലികളെ മേയ്ക്കാൻ പോകും. വലിയ വീട്ടുകാർ അവരുടെ പശുക്കളെ മേയ്ക്കാൻ ഇത്തരം കൊച്ചു കുട്ടികളെയായിരുന്നു ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നത്. 'കാലിച്ചെക്കൻ' എന്നായിരുന്നു ആ ജോലിയുടെ പേര്. മറ്റുചിലർ ബീഡി തെറുക്കാൻ (ബീഡിക്ക് നൂല് കെട്ടാൻ) പോകും. പ്രായം കുറച്ചുകൂടി കഴിയുമ്പോൾ വയലിലും പറമ്പിലും കിളയ്ക്കാനും കള പറിക്കാനും പോകുന്നവരുമുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മാവന്മാരുടെ കടയും എൻ്റെ ചുമതലകളും

എൻ്റെ പാരമ്പര്യം കച്ചവടത്തിൻ്റേതായിരുന്നു. അന്ന് മരുമക്കത്തായം നിലനിന്നിരുന്നതിനാൽ മക്കളെ വളർത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം അമ്മാവന്മാർക്കായിരുന്നു; അച്ഛനോ ഉപ്പയ്ക്കോ അതിൽ വലിയ ബാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെയുള്ള ആ കാലത്ത് എൻ്റെ കച്ചവടക്കാരായ അമ്മാവന്മാരെ സഹായിക്കുക എന്നതായിരുന്നു എൻ്റെ പ്രധാന ചുമതല.

പുലർച്ചെ എഴുന്നേൽക്കണം. ഇന്നത്തെപ്പോലെ സുഖകരമായ ഉറക്കമൊന്നും അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു പായയും ചിലപ്പോൾ ഒരു തലയണയും മാത്രം. തണുപ്പകറ്റാൻ ഉടുത്ത മുണ്ടുതന്നെ തലവഴി മൂടിപ്പുതയ്ക്കണം. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്താണ് ഞാൻ കാര്യമായ ജോലികൾ ചെയ്തുതുടങ്ങുന്നത്. അന്ന് അമ്മാവന്മാർക്ക് പുല്ലുമേഞ്ഞ ചെറിയൊരു അനാദിക്കടയും (പലചരക്ക് കട) അതിനോട് ചേർന്ന് ഒരു ചായക്കടയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഉണക്കമത്സ്യം മുതൽ സകല സാധനങ്ങളും ലഭിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ ചെറിയ സൂപ്പർ മാർക്കറ്റുകൾ പോലൊന്ന്. ആ ചായക്കടയിലായിരുന്നു എൻ്റെ പ്രധാന ജോലി.

ചായക്കടയിലെ ദിനചര്യകൾ

കടയിലെ വലിയ മൺപാനിയിൽ വീട്ടിലെ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരി നിറയ്ക്കണം. ഏകദേശം 300-ഓളം മീറ്റർ ദൂരം തലച്ചുമടായാണ് വെള്ളം കൊണ്ടുപോയിരുന്നത്. ഭാരം കാരണം തല വേദനിക്കാതിരിക്കാൻ ഉമ്മയോ ഉമ്മുമ്മയോ ഒരു തുണി ചുരുട്ടി 'തെരിയ' (ചുമടുതാങ്ങി) വെച്ചുതരും. സ്‌കൂളിൽ പോകുന്നതിന് മുൻപുള്ള എൻ്റെ ആദ്യത്തെ ഡ്യൂട്ടിയായിരുന്നു ഇത്.

തുടർന്ന് ചായക്കടയിലെ ഗ്ലാസുകളും അലുമിനിയം പാത്രങ്ങളും കഴുകി വൃത്തിയാക്കണം. സോപ്പില്ലാത്ത ആ കാലത്ത് വെണ്ണീരും ചകിരിയും ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു പാത്രങ്ങൾ കഴുകിയിരുന്നത്. വിറക് ശേഖരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അടുത്ത പണി. ഓലക്കൊടി, ചിരട്ട, ചകിരി എന്നിവ പറമ്പിൽ നിന്ന് പെറുക്കിക്കൊണ്ടുവന്ന് അടുപ്പിലിടും. വെള്ളം തിളപ്പിക്കാൻ വെക്കുമ്പോൾ അതിലേക്ക് ഒരു ചെമ്പ് നാണയം കൂടി ഇടും. വെള്ളം തിളയ്ക്കുമ്പോൾ നാണയം പാത്രത്തിലടിച്ച് ശബ്ദമുണ്ടാക്കും; വെള്ളം തിളച്ചെന്ന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള അന്നത്തെ ഒരു വിദ്യയായിരുന്നു അത്. ചായക്കുള്ള പാൽ വീട്ടിലെ 'മാതവി', 'കല്യാണി' എന്നീ പശുക്കളിൽ നിന്ന് തന്നെ കൊണ്ടുപോരും.

ചായ കുടിക്കാൻ വരുന്നവർക്ക് കഴിക്കാൻ പറങ്കിക്കിഴങ്ങ് പുഴുങ്ങിയതോ, വെള്ളക്കപ്പ പൊടിച്ചുണ്ടാക്കിയ അടയോ ഉണ്ടാകും. ഇരിക്കാൻ ആകെയുള്ള ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഉൾക്കൊള്ളാത്തവർ പലപ്പോഴും നിലത്തിരുന്നാണ് ചായ കുടിച്ചിരുന്നത്. എട്ടാം ക്ലാസ്സ് വരെ ആ ചായപ്പീടികയിൽ ഞാൻ പണിയെടുത്തു. ഇത്രയൊക്കെ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിലും അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ മികച്ച വിദ്യാർഥിക്കുള്ള സമ്മാനങ്ങളടക്കം എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. നാടകത്തിൽ അഭിനയിച്ചതിനും അക്കാലത്ത് എനിക്ക് പുരസ്കാരങ്ങൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.

ഹൈസ്കൂൾ കാലവും ഒരു പഴയ സൈക്കിളും

1962-ൽ ഞാൻ ഹൈസ്കൂളിൽ ചേർന്നു. അക്കാലത്ത് ഒരു കുട്ടി ഹൈസ്കൂളിൽ പോവുക എന്നത് നാട്ടിലെ അത്ഭുതങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. സ്കൂൾ വിട്ടുവരുമ്പോൾ അഞ്ചാം പീടിക, മൂന്നാം പീടിക തുടങ്ങിയ വലിയ കടകളിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി തലച്ചുമടായി കടയിലെത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അന്നത്തെ പ്രധാന ജോലി. എൻ്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് കണ്ടിട്ടോ അതോ സ്വന്തം കാര്യലാഭത്തിനോ എന്നറിയില്ല, അമ്മാവൻ എനിക്കൊരു പഴയ സൈക്കിൾ വാങ്ങിത്തന്നു. അതോടെ തലച്ചുമട് ഒഴിവായി. എൻ്റെ ഹൈസ്കൂളിൽ അന്ന് രണ്ടുപേർക്ക് മാത്രമേ സൈക്കിൾ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നതിനാൽ ആ മുഷിഞ്ഞ സൈക്കിൾ എനിക്ക് വലിയ അഭിമാനമായിരുന്നു.

രാവിലെ ആറുമണി മുതൽ ഒമ്പതുമണി വരെ കടയിൽ കച്ചവടക്കാരനായി നിൽക്കണം. അമ്മാവന്മാർ വൈകിയേ കടയിൽ എത്താറുള്ളൂ. പഠിക്കാൻ തീരെ സമയം ലഭിക്കാതിരുന്നിട്ടും ആ വർഷം ഞാൻ എസ് എസ് എൽ സി പാസായി. കടയിൽ സഹായിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന വലിയൊരു ആശ്വാസം ഉച്ചക്കത്തെ പട്ടിണി മാറ്റാം എന്നതായിരുന്നു. അന്നത്തെ കാലത്ത് പല കുട്ടികൾക്കും ഉച്ചഭക്ഷണം ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. എനിക്ക് അമ്മാവൻ്റെ വകയായി കിട്ടുന്ന നാലണ (25 പൈസ) ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് പുട്ടും പയറും ചായയും കഴിക്കും. അതിനുപുറമെ തേങ്ങ ഉണക്കുക, കശുവണ്ടി ശേഖരിക്കുക, പശുവിനെ നോക്കുക, വയലിൽ വെള്ളം തിരിച്ചുവിടുക, പണിക്കാർക്ക് കഞ്ഞിവെള്ളം എത്തിക്കുക തുടങ്ങിയ ജോലികളും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.

കോളജ് പഠനവും പത്രവിതരണവും

കോളജ് പഠനം ആരംഭിച്ചതോടെ അത്തരം കഠിനാധ്വാനങ്ങൾക്ക് അല്പം ശമനമുണ്ടായി. എന്നാൽ അമ്മാവന്മാരുടെ കച്ചവടം നഷ്ടത്തിലാകുകയും അവർ താമസം മാറുകയും ചെയ്തതോടെ വീട്ടിൽ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യമായി. പറമ്പിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന നാളികേരം മാത്രമായി ഏക വരുമാനം. അതോടെ ഉമ്മ നെല്ലുകുത്തി അവിലുണ്ടാക്കുന്ന ജോലി തുടങ്ങി; ഞാനും അതിന് സഹായിക്കുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവിടെവന്ന അധ്യാപകർ, എന്നെക്കൊണ്ട് കൂടുതൽ ജോലി ചെയ്യിപ്പിക്കാതെ പഠിക്കാൻ വിടണമെന്ന് ഉമ്മയോട് പറഞ്ഞത് എൻ്റെ പഠനതാല്പര്യം വർധിപ്പിച്ചു.

ആ സമയത്താണ് പത്രവിതരണക്കാരനായി ജോലി ലഭിക്കുന്നത്. കരിവെള്ളൂരിൽ നിന്ന് എ വി ഗോവിന്ദൻ എന്നയാൾ വഴി 50 കോപ്പി പത്രം വാങ്ങി, എൻ്റെ പഴയ സൈക്കിളിൽ കൂക്കാനത്തും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും വിതരണം ചെയ്തു. അതിൽ നിന്നുള്ള ചെറിയ വരുമാനമായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള എൻ്റെ പഠനകാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയത്.

ഓർമകളിലെ പൊൻവെളിച്ചം

പല കഠിനമായ പ്രയാസങ്ങൾക്കിടയിലും, പഠിക്കണമെന്ന അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹവും അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള പ്രണയവും ഞാൻ ഒരിക്കലും കൈവിട്ടില്ല. ഇന്നലെകളിൽ ഞാൻ തുന്നിച്ചേർത്ത ഓരോ അധ്വാനത്തിൻ്റെയും നൂലിഴകളാണ് ഇന്നത്തെ എൻ്റെ ജീവിതം. കല്യാണിയുടെയും മാതവിയുടെയും ഓർമകളും, കടയിലെ ചായയുടെ ചൂടും, പത്രങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്ത സൈക്കിളിൻ്റെ ചക്രങ്ങളും ഇന്നും എൻ്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു.

ആ കൈപ്പേറിയ പ്രയാസങ്ങൾ തന്ന പാഠങ്ങൾ വെറും ഓർമകളല്ല; മറിച്ച് അധ്വാനത്തിൻ്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച് വരുംതലമുറയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള സാക്ഷ്യപത്രമാണ്. ഈ അനുഭവങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെയും അഭിമാനത്തോടെയും ഞാൻ ഇവിടെ കുറിച്ചുവെക്കുന്നു.

പഴയകാല ഓർമകളും ജീവിതാനുഭവങ്ങളും പങ്കുവെക്കുന്ന ഈ കുറിപ്പ് നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും വാട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളിലും പങ്കുവെക്കുക. പുതിയ അപ്ഡേറ്റുകൾ അറിയാൻ ഞങ്ങളുടെ വാട്സ്ആപ്പ് ചാനലും ഫേസ്ബുക്ക് പേജും ഫോളോ ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിന് താഴെ കമൻ്റായി രേഖപ്പെടുത്തുക.

Article Summary: A poignant memoir recounting the struggles and triumphs of a childhood marked by hard work, poverty, and a relentless desire for education in mid-20th century Kerala.

#LifeJourney #Nostalgia #KeralaHistory #Memoir #ChildhoodStruggles #Inspiration #AmmuNews