സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകൾ അരങ്ങുവാഴുന്ന ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു ഗൃഹാതുര സ്മരണയായി മാറുന്ന എൺപതുകളിലെ ആഴ്ചച്ചന്തകളുടെ ഓർമ്മകൾ; മണ്ണും മനുഷ്യനും ഒന്നിച്ചൊഴുകിയ ആ പഴയ കാലഘട്ടത്തിലൂടെ ഒരു യാത്ര

ഓർമ്മച്ചീളുകൾ ഭാഗം 15/ കൂക്കാനം റഹ്‌മാൻ

(KVARTHA) പതിവിൽ വിപരീതമായിട്ടാണ് ഇന്ന് മീൻകാരൻ്റെ നീട്ടിയ ഹോണിന് പകരം, റോഡിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു വിളിച്ചു പറയൽ കേട്ടത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മതിലിനപ്പുറത്തേക്ക് തല ഒന്ന് നീട്ടി നോക്കി. സംഭവം നല്ല നാടൻ മാങ്ങയാണ്. അതിനാണ് ഒന്നരകിലോ നൂറെന്ന് നീട്ടി വിളിക്കുന്നത്. മാങ്ങ ഇഷ്ടം പോലെ സ്വന്തം പറമ്പിലുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നെ വാങ്ങാൻ പോയില്ല. പക്ഷേ ആ വിളിച്ചു പറയൽ പെട്ടെന്ന് എന്നെ മറ്റെവിടെയോ കൊണ്ടെത്തിച്ചു. എൻ്റെ പല ഓർമ്മകളുടെയും ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളുടെയും തുടക്കം തന്നെ എൺപതുകളുടെ കാലഘട്ടത്തിലാണ്.

ഇന്നത്തെ സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകൾക്ക് പകരം അന്ന് അരങ്ങു വാണിരുന്ന ഒരു കച്ചവട സാമ്രാജ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അതാണ് 'ചന്ത'.

ഗ്രാമവാസികളുടെ ഒത്തുചേരൽ കേന്ദ്രം

1980-കൾക്ക് മുൻപുള്ള കേരളത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങളിലും ചെറിയ പട്ടണങ്ങളിലും ജീവിതത്തിൻ്റെ നെടുംനായകത്വം വഹിച്ചിരുന്നത് ഈ 'ആഴ്ചച്ചന്ത'കളായിരുന്നു. കേവലം ഒരു കമ്പോളം എന്നതിലുപരി, ഗ്രാമീണരുടെ മനസ്സും ശരീരവും സന്തോഷത്തിൽ ആറാടിയിരുന്ന ഒത്തുചേരലിന്റെ വേദികളായിരുന്നു അവ. ഒരു വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരാളെങ്കിലും അന്ന് ചന്തയിൽ പോകാതിരിക്കില്ല. അതൊരു ദിനചര്യ പോലെയായിരുന്നു ഗ്രാമവാസികൾക്ക്.

ആ കാലഘട്ടത്തിൽ റോഡുകളും വാഹന സൗകര്യങ്ങളും പരിമിതമായിരുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ, ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായതെല്ലാം കണ്ടെത്തിയിരുന്നത് ഈ ആഴ്ചച്ചന്തകളിൽ നിന്നാണ്. സത്യത്തിൽ അന്നത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് അതൊരു വികാരമായിരുന്നു. മണ്ണും മനുഷ്യനും ഒന്നിച്ചൊഴുകുന്ന ഒരിടം. അത് വെറുമൊരു കമ്പോളം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കാലം നെയ്തെടുത്ത ഒരു വലിയ കവിത കൂടെയായിരുന്നു. ആഴ്ചയുടെ ഏഴാം നാളിൽ, മഞ്ഞുപുതച്ച പുലരിയിൽ ഗ്രാമം ഉണരുന്നത് തന്നെ ആ ചന്തയുടെ ഉണർവ്വോടെയാണ്.

ചന്തയുടെ ഉമ്മറത്തെത്തിയാൽ ആദ്യം നമ്മളെ സ്വീകരിക്കുന്നത്, മണ്ണും മഴയും, ഉണക്കമീനിൻ്റെ ഗന്ധവും, കരിമ്പടത്തിൻ്റെ തണുപ്പുമൊക്കെ ചേർന്നൊരു ഗന്ധമാവും. അത് വെറുമൊരു മണമല്ല കേട്ടോ, ആ നാടിൻ്റെ ആത്മാവിൻ്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു.

ബാർട്ടർ സിസ്റ്റത്തിൻ്റെ ശേഷിപ്പുകൾ

ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ വൈവിധ്യം നല്ല പോലെ നിലനിന്നിരുന്നു. കർഷകർ വിളവെടുത്ത കാർഷിക ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ, വീട്ടിൽ നിർമ്മിച്ച പലഹാരങ്ങൾ, മൺപാത്രങ്ങൾ, കൈത്തറി വസ്ത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ അവിടെ സുലഭമായിരുന്നു. വലിയ കെട്ടിടങ്ങളോ പീടിക മുറികളോ അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചെറിയ ഓലഷെഡുകളും താർപ്പായകളും കൊണ്ട് മറച്ച താൽക്കാലിക സംവിധാനങ്ങളിലായിരുന്നു പല കച്ചവടങ്ങളും നടന്നിരുന്നത്. ചിലത് വെറും തറയിൽ തുണി വിരിച്ചോ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ഷീറ്റ് വിരിച്ചോ ആവും കച്ചവടം നടത്തുക.

എന്നിരുന്നാലും, അതിനൊരു കൃത്യത അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഉണക്കമത്സ്യം, കയർ-ചൂടി, തുണിത്തരങ്ങൾ, പലവ്യഞ്ജനങ്ങൾ, പച്ചക്കറികൾ തുടങ്ങി ഓരോന്നിനും നിശ്ചിതമായ സ്ഥലങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. സാധനം കൊടുത്ത് സാധനം വാങ്ങുന്ന 'ബാർട്ടർ സിസ്റ്റ'ത്തിൻ്റെ ശേഷിപ്പുകളും അവിടെ കാണാമായിരുന്നു. താൻ ഉൽപാദിപ്പിച്ച ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വിറ്റ് പകരം തനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് വാങ്ങുകയും ചെയ്യും.

ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളിച്ചുപറയൽ ആയിരുന്നു അവിടത്തെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. 'ദാ നോക്കൂ... നല്ല അസ്സൽ നാടൻ മത്തൻ!', 'ഒന്നിന് പത്ത്, രണ്ടെണ്ണത്തിന് പതിനഞ്ച്!' എന്നിങ്ങനെ കച്ചവടക്കാരുടെ മത്സരിച്ചുള്ള ശബ്ദമുഖരിതമായ വിളി, ചന്തയുടെ പ്രത്യേകതയായിരുന്നു. ഈ ചന്ത ദിവസേന ഉണ്ടാവുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ് എന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, ആഴ്ചയിൽ ആക്കിയതിന് പിന്നിലും ഒരു വലിയ കാര്യമുണ്ട്. കാരണം ആ ആഴ്ചയിലെ അധ്വാനത്തിൻ്റെ ഫലം വിറ്റഴിക്കാനും, അടുത്ത ആഴ്ചയിൽ വിളയുന്ന സാധനങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ ഉണ്ടാകുന്ന സാധനങ്ങൾ എന്നിവ വാങ്ങാനായാലും വിൽക്കാനായാലും ആറു ദിവസത്തെ ഇടവേള അത്യാവശ്യമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇതൊരു 'ആഴ്ചച്ചന്ത'യായത്.

മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഇടങ്ങൾ

ഇതിനെ നമുക്ക് ഒരു സാമൂഹിക സംഗമവേദി എന്നൊക്കെ വേണമെങ്കിൽ പറയാം. കാരണം ചന്ത എന്നത് ഗ്രാമവാസികൾക്ക് വെറുമൊരു കച്ചവടസ്ഥലം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ഒരു പ്രധാന ഒത്തുചേരൽ കേന്ദ്രം കൂടെയായിരുന്നു അത്. ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും കാണാനും, നാട്ടുവിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാനും, തമാശകൾ പറയാനുമൊക്കെ വേണ്ടി മാത്രം ആളുകൾ ചന്തയിൽ എത്തിയിരുന്നു. ആധുനികതയുടെ കടന്നുകയറ്റത്തിൽ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനും വിൽക്കാനുമുള്ള ഒരിടം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഗ്രാമവാസികളുടെ വൈകാരികമായ ഒത്തുചേരലുകൾ കൂടിയായിരുന്നു.

ചന്തയിലെ ചായക്കടകൾ ആണ് അവിടത്തെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. ഒരു കൊച്ചു ലോകമായിരുന്നത്. ചെറിയ ആ ചായക്കടകൾ അവിസ്മരണീയമാണ്. കട്ടൻ ചായയും പരിപ്പുവടയും സുഖിയനും കഴിച്ചുകൊണ്ട് ചന്തയിലെ തിരക്കുകൾ നോക്കിനിൽക്കുന്നത് അന്നത്തെ ഒരു വലിയ ആനന്ദമായിരുന്നു. അവിടെ, ചില്ലുഗ്ലാസ്സിലെ കട്ടൻചായയുടെ ആവിയിൽ കലർന്ന് ഉയർന്നിരുന്നത് വെറും രാഷ്ട്രീയമല്ല, സാധാരണക്കാരൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. അവിടെ ജാതിയോ മതമോ അതിരുകൾ തീർത്തിരുന്നില്ല; വിശപ്പും ദാഹവും പങ്കുവെക്കുന്ന ഒരൊറ്റ വർഗ്ഗമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, അത് മനുഷ്യൻ മാത്രമായിരുന്നു.

നാട്ടുകാര്യങ്ങൾ, വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയം, ഉത്സവങ്ങൾ, നേർച്ചകൾ എന്നിവ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരിടം കൂടിയായിരുന്നു അത്. കുടുംബാംഗങ്ങളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ക്ഷണിക്കാനും ലോഹ്യം പറയാനും പഴയമ പറയാനും ആളുകൾ ഈ ദിവസമാണ് കാത്തിരുന്നത്. വിപ്ലവകാലത്ത് പത്രവായനയും രാഷ്ട്രീയ യോഗങ്ങളും ഒളിഞ്ഞു നടന്ന ഒരു പാഠശാല കൂടിയായിരുന്നു ഈ ചന്തകൾ.

ഈ ആഴ്ചച്ചന്തകൾ നടത്തിയിരുന്നത് ലേലത്തിലൂടെയാണ്. ഒരാൾ ഒരു നിശ്ചിത തുകയ്ക്ക് ഒരു വർഷത്തേക്ക് പഞ്ചായത്തിൽ നിന്ന് ചന്ത ലേലത്തിനെടുക്കും. കച്ചവടക്കാരിൽ നിന്നും വാങ്ങുന്നവരിൽ നിന്നും ചെറിയൊരു തുക 'ചന്തപ്പൈസ'യായി പിരിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വരുമാന മാർഗ്ഗം. തറവാടിത്തവും വിശ്വാസവുമാണ് പിന്നെയുള്ള ഒരു വലിയ കാര്യം. കച്ചവടക്കാരും ഉപഭോക്താക്കളും തമ്മിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള ഒരു ആത്മബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. കടം വാങ്ങുന്നതും, അത് കൃത്യമായി തിരികെ നൽകുന്നതും അന്നത്തെ ചന്തയുടെയും വിശ്വാസത്തിൻ്റെയും ഭാഗമായിരുന്നു. തൂക്കവും അളവുമൊന്നും ഇന്നത്തെ പോലെ ആധുനിക ഡിജിറ്റൽ വെയിറ്റിംഗ് മെഷീനുകൾ ഒന്നും അല്ലായിരുന്നു. പകരം അന്ന് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് 'ഇടങ്ങഴിയും' 'നാഴിയും' അല്ലെങ്കിൽ ലോഹ നിർമ്മിതമായ തുലാസുകളുമായിരുന്നു.

ഓർമ്മകളിലെ കരിവെള്ളൂർ ചന്ത

എൻ്റെ നാട്ടിലെ ചന്ത കരിവെള്ളൂർ ഓണക്കുന്നിലായിരുന്നു. അവിടെ ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു ചന്ത. പുത്തൂർ, ചീറ്റ, കൊഴുമ്മൽ, പെരളം, കൂണിയൻ, പാലക്കുന്ന്, ആണൂർ, കരിവെള്ളൂർ ബസാർ, മണക്കാട് ഇങ്ങനെ തുടങ്ങി പല സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും ആളുകൾ അവിടത്തേക്ക് വരും.

പിന്നെയുള്ള ചില പ്രധാന ചന്തകൾ; തിങ്കൾ ചെറുവത്തൂർ. ചൊവ്വ പെരുമ്പ. ബുധൻ നടക്കാവ്. വ്യാഴം നീലേശ്വരം. വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ ചന്തകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മതപരമായ കാരണങ്ങളോ നമസ്കാര സമയമോ ആവാം അതിന് കാരണമെന്നാണ് കരുതുന്നത്. ശനിയാഴ്ച കരിവെള്ളൂരും കാഞ്ഞങ്ങാടുമായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ചന്തകളിലെ വിഭവങ്ങൾ നാടൻ പച്ചക്കറികളായിരുന്നു. ചാണകവും പച്ചിലയും വളമാക്കി ഉൽപാദിപ്പിച്ച വിഷമല്ലാത്ത പച്ചക്കറികളായിരുന്നു അവ. പുത്തൂരിൽ നിന്ന് സ്ത്രീകൾ തലച്ചുമടായി കൊണ്ടുവരുന്ന വലിയ വഴുതനങ്ങയൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയിലുണ്ട്. പിന്നെയുള്ളത് ഉണക്കമത്സ്യമാണ്. മുള്ളൻ, മത്തി, അയില തുടങ്ങിയവ നല്ല ശുദ്ധമായ രീതിയിൽ ഉണക്കി വിൽക്കുമായിരുന്നു. തിരണ്ടി മത്സ്യം പോലെയുള്ള വലിയ മത്സ്യങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങളും കുറ്റുകളും വിൽപനയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.

തുണിത്തരങ്ങൾ, പട്ട് കോണകം, വെള്ള കോണകങ്ങൾ, സ്ത്രീകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മാർ ചട്ട, പത്താം നമ്പർ മുണ്ടുകൾ, ചെറിയ കുട്ടികളുടെ ഉടുപ്പുകൾ എന്നിവ അവിടെ സുലഭമായിരുന്നു. ചുവപ്പ് നൂലും കറുത്ത നൂലും (അരയാണം) ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാധനങ്ങൾ തുണിക്കച്ചവടക്കാരൻ്റെ കൈയിൽ കാണാം. പായ, കൊട്ടകൾ, വള്ളിക്കൂട്ട, പൂക്കൂടകൾ, പറക്കൂട്ട, മൺകലങ്ങൾ (അരിവാർക്കുന്ന കലം, ചട്ടി, കുടുക്ക) എന്നിവയും കർഷകർ നേരിട്ട് വിൽക്കാൻ കൊണ്ടുവരുമായിരുന്നു.

സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഒരു വലിയ ഭാണ്ഡം

ഇന്ന് ആ പഴയ ചന്തകൾക്ക് പകരം ഹൈടെക്ക് സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകൾ ഉയർന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. ഒരേ കുടക്കീഴിൽ എല്ലാം കിട്ടും, പക്ഷേ അവിടെ ചർച്ചകളില്ല, ബാർഗെയിനിംഗില്ല, മനുഷ്യബന്ധങ്ങളില്ല. വെറും കച്ചവട തന്ത്രങ്ങളിലൂടെ എംആർപി നോക്കി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി ജി-പേ വഴി പണം നൽകുന്ന യന്ത്രതുല്യമായ ഒരു ജീവിതമായി അത് മാറി. പഴയകാലത്തെ ആ പോക്കും വരവും, ആ സ്പഷ്ടമായ മനസ്സും, കർഷകരുടെ ഗ്രാമീണ സൗഹൃദവും ഇന്നത്തെ ആർത്തി നിറഞ്ഞ കച്ചവട ലോകത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.

ഓർമ്മകളിലെ ആ ചന്തവഴികളിൽ ഇന്നും വെറ്റിലച്ചെല്ലവുമായി ഇരിക്കുന്ന മുത്തശ്ശന്മാരെ കാണാം. അവരുടെ ചുളിവ് വീണ കൈകളിലെ മുറുക്കാൻ ചുവപ്പിന്, കച്ചവടത്തേക്കാൾ അപ്പുറം ജീവിതത്തിൻ്റെ കയ്പ്പും മധുരവുമുണ്ടാവും. മണിക്കൂറുകൾ നീളുന്ന വിലപേശലുകൾ അന്ന് കച്ചവടമല്ലായിരുന്നു, അതൊരു ആത്മസംവാദമായിരുന്നു. തർക്കങ്ങൾ ഒടുവിൽ സൗഹൃദത്തിൻ്റെ നനുത്ത പുഞ്ചിരിയിൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ ഒരു പുതിയ ബന്ധം തളിർക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ യാന്ത്രികമായ ജീവിതത്തിനിടയിൽ ആ പഴയ ചന്തകളുടെ ഗന്ധവും ശബ്ദവും ഒരു മധുരമുള്ള ഓർമ്മയായി ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്. ഇന്ന് നഗരത്തിൻ്റെ മിനുസമുള്ള തറകളിൽ എസി കാറ്റിൽ ഷോപ്പിംഗ് ചെയ്യുമ്പോൾ, മനസ്സ് വെമ്പുന്നത് ആ പഴയ പൊടിപടലങ്ങളിലേക്കാണ്. ആ തകരഷെഡുകൾക്കിടയിൽ, മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ തിരയുന്ന ആ വലിയ ഒത്തുചേരലിലേക്കാണ്. ഇന്നത്തെ കച്ചവടം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ബാഗിൽ സാധനങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. എന്നാൽ അന്ന്, ആ ചന്തയിൽ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോൾ, കയ്യിലെ പൊതിക്കൊപ്പം, സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഒരു വലിയ ഭാണ്ഡവും മനസ്സ് നിറയെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കാലം ആ ചന്തകളെ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു. ആ വഴികൾ ഇന്നില്ല, ആ വണ്ടികളില്ല, ആ മനുഷ്യരും മെല്ലെ മെല്ലെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് മറഞ്ഞു. എങ്കിലും, ഏകാന്തതയുടെ ഈ നേരങ്ങളിൽ ഞാൻ കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോൾ, ഇന്നും കേൾക്കാം ആ ചന്തയിലെ ബഹളങ്ങൾ. അത് വെറുമൊരു ശബ്ദമല്ല, കാലം എന്നിൽ ബാക്കിവെച്ച ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ഈണം തന്നെയാണ്. നഷ്ടബോധത്തിൻ്റെ ചെറിയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ, ഞാൻ ആ ഓർമ്മകളെ എൻ്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തു വെക്കുന്നു.

ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ നിറഞ്ഞ ഈ കുറിപ്പ് നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും പങ്കുവെക്കുക. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും താഴെ കമൻ്റായി രേഖപ്പെടുത്തുക.

Article Summary: A nostalgic essay that recalls the rural weekly markets ('Chanthas') of Kerala in the 1980s and contrasts them with modern supermarkets. The author reminisces about the lively atmosphere, remnants of the barter system, organic produce, social gatherings over tea, and the deep human connections that defined these traditional marketplaces before the era of MRPs and digital payments.

#Nostalgia #KeralaVillageLife #WeeklyMarkets #Chantha #MalayalamEssay #KeralaHistory #MemoryLane #AmmuNews