നോയിഡ ഫിലിം സിറ്റിയിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ കണ്ട കാഴ്ച; ആ വൃദ്ധദമ്പതികളുടെ നടത്തം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്

എബ്രഹാം മാത്യു, ഡൽഹി

(KVARTHA) ഞാൻ നോക്കി നിന്നുപോയ ആ നടത്തം! നോയിഡ ഫിലിം സിറ്റിയുടെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ വെച്ചാണ് റോഡരികിലൂടെ വളരെ പതുക്കെ നടന്നുനീങ്ങുന്ന ആ വൃദ്ധദമ്പതികളെ ഞാൻ കാണുന്നത്. വെറുമൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നില്ല അത്; എൻ്റെ കാലുകളെ മാത്രമല്ല, ഉള്ളിലെ ചിന്തകളെപ്പോലും ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമാക്കിയ ഒരനുഭവം.

കാലം വരഞ്ഞുവെച്ച ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞ, ക്ഷീണിതമായ മുഖങ്ങൾ. വാർധക്യത്തിൻ്റെ അദൃശ്യമായ ഭാരത്താൽ കുനിഞ്ഞുപോയ ശരീരങ്ങൾ. ഓരോ ചുവടും മുന്നോട്ടുവെക്കാൻ അവർ വലിയൊരു പരിശ്രമം തന്നെ നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏറെക്കാലമായി അവർക്കൊപ്പമുള്ള, നിറംമങ്ങിയ വെള്ള വസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നു അവരുടെ വേഷം. വാങ്ങിയ കാലത്ത് അതൊരുപക്ഷേ തൂവെള്ള നിറമായിരുന്നിരിക്കാം! ഇരുവരുടെയും മെലിഞ്ഞ കൈകളിൽ വിറയാർന്ന ഊന്നുവടികളുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ കാഴ്ചക്കാരുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു—ആ തളർന്ന നടപ്പിലും അവർ പരസ്പരം കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു!

നൂറ് കഥകൾ പറയുന്ന നടത്തം

അതൊരു വെറും നടത്തമായിരുന്നില്ല. ഒരു ആയുസ്സ് മുഴുവൻ താണ്ടിയ ജീവിതയാത്രയുടെ നേർചിത്രമായിരുന്നു അത്. ഞാൻ അവരുമായി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ തങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതലെന്തെങ്കിലും പറയാൻ അവർക്ക് വലിയ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ, നിരവധി പതിറ്റാണ്ടുകൾ പിന്നിട്ട ഒരു ജീവിതത്തിൻ്റെ അനുഭവങ്ങളെ ഏതാനും വാക്കുകളിലേക്ക് ചുരുക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

ഫിലിം സിറ്റിയിൽ വന്നതിൻ്റെ കാരണം ഞാൻ ആ വലിയ മനുഷ്യനോട് ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മറുപടി എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും ഒപ്പം വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടെയുള്ള ആളുകളിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും സാമ്പത്തിക സഹായം ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് അവർ വന്നത്. തൻ്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയൊരു സംഗീതോപകരണം ഉപയോഗിച്ച് പാട്ടുകൾ പാടി എന്തെങ്കിലും സമ്പാദിക്കാമെന്നായിരുന്നു ആ പാവങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷ. എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും അവർ തിരികെ പോകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ എത്തിയപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഉത്കണ്ഠയും അനുഭവപ്പെട്ടതിനാലാണ് തിരികെ മടങ്ങുന്നതെന്ന് ആ ശബ്ദമിടറിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

അപ്രതീക്ഷിതമായ ജീവിതവഴികൾ

ആ വാക്കുകൾ എൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ അടിത്തട്ടിൽ വല്ലാതെ സ്പർശിച്ചു. കേവലം ഭിക്ഷക്കാരായി അവരെ കാണാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവരെ നോക്കിനിൽക്കെ, അവരുടെ യൗവനം എത്രമാത്രം സജീവമായിരുന്നിരിക്കാം എന്ന് ഞാൻ അറിയാതെ ചിന്തിച്ചുപോയി. ഒരുപക്ഷേ, അവർക്കും ശബ്ദമുഖരിതമായ ഒരു വീടുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളും തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ആത്മാഭിമാനവുമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് ഒരു കുടുംബത്തെ അവർ വളർത്തിയിരിക്കാം. മറ്റെല്ലാവരെയും പോലെ സാധാരണവും എന്നാൽ മാന്യവുമായ ഒരു ജീവിതം അവർ നയിച്ചിരിക്കാം.

എന്നാൽ ജീവിതത്തിന് അതിൻ്റേതായ ചില അപ്രതീക്ഷിത വഴികളുണ്ട്. വരുംവർഷങ്ങൾ നമ്മെ എന്തിലേക്കാണ് വലിച്ചെറിയുകയെന്ന് നമ്മിലാർക്കും പ്രവചിക്കാനാകില്ല. ഈയൊരു തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടി: ഇത് നാളെ ആർക്കും സംഭവിക്കാം.

ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്

വാർധക്യം പതുക്കെ നമ്മുടെ ശക്തിയും സമ്പത്തും കവർന്നെടുക്കുന്നു. ചുറ്റുപാടുകൾ മാറിമറിയാം. പ്രിയപ്പെട്ടവർ അകന്നുപോകാം. ആരോഗ്യം ഓർക്കാപ്പുറത്ത് ക്ഷയിക്കാം. ഒടുവിൽ, ഒരിക്കൽ സ്വന്തം കാലിൽ സ്വതന്ത്രമായി ഓടിനടന്നിരുന്നവർക്ക് പോലും, ആരെങ്കിലും തങ്ങളെ ഒന്ന് പരിഗണിച്ചെങ്കിലെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ അപരിചിതമായ വഴികളിലൂടെ പതുക്കെ നടക്കേണ്ടിവന്നേക്കാം.

എന്നാൽ ആ അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾക്കും നിസ്സഹായതകൾക്കുമിടയിലും ഞാൻ അവരിൽ അതിമനോഹരമായ ഒന്നുകണ്ടു - അവർക്ക് ഇപ്പോഴും പാരസ്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. നടക്കുമ്പോഴും അവരുടെ ചുളിവ് വീണ കൈകൾ തമ്മിൽ ചേർന്നുതന്നെയിരുന്നു. അവരുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ശരീരത്തെ താങ്ങിയത് ഊന്നുവടികളായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവരുടെ ജീവിതത്തെ യഥാർഥത്തിൽ താങ്ങിനിർത്തിയത് ആ പരസ്പര സാന്നിധ്യമായിരുന്നു, ആ തീവ്രമായ കരുതലായിരുന്നു.

കൈകോർത്തുപിടിച്ചുള്ള യാത്ര

ഒരാൾ വേഗം കുറച്ചപ്പോൾ മറ്റേയാളും തൻ്റെ ചുവടുകളുടെ വേഗം കുറച്ചു. ഒറ്റയ്ക്ക് മുന്നോട്ടുപോകാൻ ഇരുവരും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ആ കൈകോർത്തുപിടിത്തം ഒരു സംഭാഷണത്തിനും പറയാൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴമുള്ള കാര്യങ്ങൾ എന്നോട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത്, ഒരുമിച്ചുകടന്നുപോയ ദീർഘവർഷങ്ങളുടെ കഥ പറഞ്ഞു. അവർ പങ്കിട്ട സന്തോഷങ്ങളുടെയും സങ്കടങ്ങളുടെയും കഥ പറഞ്ഞു. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട കാലഘട്ടങ്ങളിലും പരസ്പരം ചേർന്നുനിന്നതിൻ്റെ കഥ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ അവരുടെ അടുക്കൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ എൻ്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ ഭാരപ്പെട്ടിരുന്നു. അവരുടെ പേരെനിക്ക് അറിയില്ല. എവിടെ നിന്നാണ് വന്നതെന്നും അറിയില്ല. ഒരിക്കൽ അവരുടെ കൈവശം എന്തൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും ഇന്ന് അവരെ ഈ നിലയിൽ എത്തിച്ച സാഹചര്യങ്ങൾ എന്തായിരുന്നുവെന്നും എനിക്കറിയില്ല.

പക്ഷേ ഒരുകാര്യം എനിക്കറിയാം—ഞാൻ അവരെ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. അവർ എവിടെയായിരുന്നാലും ദൈവം അവരെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ഇനിയും അവർ പരസ്പരം കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് സമാധാനത്തോടെ മുന്നോട്ടുപോകാൻ പ്രപഞ്ചം അവരെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. കാരണം, ജീവിത സായാഹ്നത്തിലേക്ക് കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് പണമോ പ്രതാപമോ അല്ല. 'എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കേണ്ടതില്ല; എൻ്റെ കൈ പിടിക്കാൻ എൻ്റെ പാതി ഇപ്പോഴും കൂടെയുണ്ട്' എന്ന ആത്മവിശ്വാസമാണ്.

സുപ്രിം കോടതി അഭിഭാഷകനാണ് ലേഖകൻ.

ജീവിതത്തിൻ്റെ യഥാർഥ മൂല്യം ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ഈ കുറിപ്പ് നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും വാട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളിലും പങ്കുവെക്കുക. പുതിയ അറിവുകൾക്കും വാർത്തകൾക്കുമായി ഞങ്ങളുടെ വാട്സ്ആപ്പ് ചാനലും ഫേസ്ബുക്ക് പേജും ഫോളോ ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിന് താഴെ കമൻ്റായി രേഖപ്പെടുത്തുക

Article Summary: An emotional encounter with an elderly couple in Noida teaches a life lesson.

#Kvartha #NoidaFilmCity #LifeLessons #ElderlyLove #OldAge #Humanity