ശബ്ദമുയർത്താൻ അറിയാതെ ഉള്ളിലൊതുക്കിയ അസ്വസ്ഥതകൾ; ഒരു യുവാവിൻ്റെ തുറന്നെഴുത്തും അതിർവരമ്പുകളുടെ പാഠങ്ങളും

ഓർമ്മച്ചീളുകൾ ഭാഗം 28/ കൂക്കാനം റഹ്‌മാൻ  

(KVARTHA) പതിനെട്ടിനും ഇരുപതിനുമിടയിലുള്ള ആ കാലം; ലോകത്തെക്കുറിച്ചോ മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചോ ഒരു വ്യക്തമായ ധാരണയുമില്ലാത്ത പ്രായം. കാലമേറെ കഴിഞ്ഞാലും ആ പ്രായത്തിലെ ചില അനുഭവങ്ങൾ അണയാത്ത കനൽ പോലെ മനസ്സിൽ കിടക്കും. കൗമാരത്തിൽ നിന്നും യൗവനത്തിലേക്കുള്ള ആ മാറ്റത്തിൻ്റെ ഘട്ടത്തിൽ, ശാരീരികവും മാനസികവുമായ നിരവധി സങ്കീർണ്ണതകളിലൂടെയാണ് ഓരോ വ്യക്തിയും കടന്നുപോകുന്നത്.

ഇന്നത്തെ നീതിബോധം വെച്ച് നോക്കിയാൽ അതിലൊക്കെ ശരിയും തെറ്റും കണ്ടേക്കാം. പക്ഷേ അന്ന് അത് ജീവിതത്തിൻ്റെ പച്ചയായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളായിരുന്നു. ഇന്ന് ഇതെഴുതുന്നത് ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനോ ആ അനുഭവങ്ങളെ മഹത്വവൽക്കരിക്കാനോ അല്ല. അന്ന് ശബ്ദമുയർത്താൻ അറിയാതെ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിയ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ്റെ അസ്വസ്ഥതയെ, വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ ഇറക്കിവെക്കാൻ മാത്രമാണ്. നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ പലപ്പോഴും പെൺകുട്ടികൾ നേരിടുന്ന അതിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യാപകമായി ചർച്ച ചെയ്യാറുണ്ടെങ്കിലും, സമാനമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ആൺകുട്ടികൾ അനുഭവിക്കുന്ന നിസ്സഹായതകളും ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളും പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകാറാണ് പതിവ്.

വയൽവരമ്പിലെ കാത്തിരിപ്പ്

ഗ്രാമത്തിലെ വയൽവരമ്പിലൂടെയുള്ള യാത്രകളിൽ സ്ഥിരമായി കണ്ടിരുന്ന ഒരു മുഖമുണ്ട്; കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ വയലിൽ പുല്ലരിയാൻ വരുന്ന പെൺകുട്ടി. ഞാൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കും. പിന്നീട് വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞാൻ തിരികെ വരുന്ന അതേ വരമ്പിൽ അവൾ മനഃപൂർവം വന്നിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. എൻ്റെ കാൽ ചുവടുകൾക്ക് തൊട്ടുമുന്നിൽ. ഞാൻ ഞെട്ടി മാറും. പലതവണ ഇത് ആവർത്തിച്ചു.

അന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല, അതൊരു ആകർഷണത്തിൻ്റെ പ്രകടനമാണോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും മാനസികമായ തേട്ടമാണോ എന്ന്. എനിക്ക് ഭയം തോന്നി. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാത്ത ഒരു പകപ്പ്. ഞാൻ അതിനെ എതിർത്തില്ല, എന്നാൽ ഒരിക്കലും അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചതുമില്ല. ആ വഴി പിന്നീട് പതുക്കെ ഇല്ലാതായി. ഇന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്നത്, രണ്ടുപേർക്കും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പക്വതയില്ലാത്ത ഒരു പ്രായത്തിൻ്റെ കുഴപ്പമായിരുന്നു അതെന്നാണ്.

തോട്ടിൻകരയിലെ വീട്

മഴക്കാലത്ത് മാത്രം വെള്ളമുള്ള തോട്ടിനരികിലെ ചെറിയ വീട്. അവിടെ വാടകയ്ക്ക് താമസിച്ചിരുന്ന രണ്ടു സ്ത്രീകൾ കോളേജ് കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഒരാൾ ഒരു കത്ത് അഡ്രസ്സ് എഴുതിത്തരാൻ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. വഴിയിൽ നിന്ന് എഴുതാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായതുകൊണ്ട് വീടിൻ്റെ ഇറയത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. പതിനെട്ടുകാരൻ്റെ നിഷ്കളങ്കതയിൽ യാതൊരു ദുരുദ്ദേശ്യവും വിചാരിക്കാതെയാണ് ഞാൻ ആ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചത്.

ഞാൻ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആ സാഹചര്യത്തിൽ അസ്വാഭാവികമായ ഒരു അടുപ്പം അവർ കാണിച്ചു. അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചും, കൈകളിൽ അനാവശ്യമായി സ്പർശിച്ചും. എൻ്റെ ഉള്ളിൽ അപകടത്തിൻ്റെ ഒരു മണി മുഴങ്ങി. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എഴുത്ത് നിർത്തി, 'എഴുതിക്കഴിഞ്ഞു, എനിക്ക് പോണം' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിയോടി. അതെന്തായിരുന്നു എന്ന് ഇന്നും എനിക്ക് വ്യക്തമായി അറിയില്ല. പക്ഷേ ഒരു അതിർവരമ്പ് ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് എൻ്റെ മനസ്സ് അന്നേ പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നു.

തിരക്കിനിടയിലെ ഒറ്റപ്പെടലും സ്പർശനങ്ങളും

ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥാപനത്തിലെ ഹാജർ രജിസ്റ്ററിൽ ഒപ്പിടാൻ നിന്നപ്പോൾ, ആവശ്യമില്ലാതെ കൈകളിൽ വന്നമർന്ന ഒരു സ്പർശനം. അതുപോലെ നല്ല തിരക്കുള്ള ഒരു ലിമിറ്റഡ് സ്റ്റോപ്പ് ബസ്സിലെ യാത്ര. ജനലിനരികിലും നടുവിലുമായി ആളുകൾ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നു. അവർക്കിടയിൽ തലയിൽ തട്ടമിട്ട ഒരു കൂട്ടം സ്ത്രീകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ബസ് ബ്രേക്ക് ചെയ്യുകയും കുലുങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ എല്ലാവരും പരസ്പരം തട്ടിയും മുട്ടിയും നിൽക്കും. അത്തരം തിരക്കുകളിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ സ്പർശനങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണ് എന്ന് ഞാൻ കരുതി.

പക്ഷേ, ചെരുപ്പിനിടയിലൂടെ എൻ്റെ കാൽവിരലുകളിൽ തുടർച്ചയായി വന്നു തട്ടുന്ന സ്പർശനം യാദൃശ്ചികമല്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി. ഞാൻ കാൽ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. വീണ്ടും അതാവർത്തിച്ചു. സ്വാഭാവികമായും ഞാൻ നോക്കി. അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ആളായിരുന്നു അത്. കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഇടഞ്ഞില്ല, ഒരു വാക്കും പറഞ്ഞില്ല. ആ നിമിഷം എൻ്റെ മനസ്സിൽ രണ്ടു വികാരമായിരുന്നു. ഒന്ന്, ആരെങ്കിലും ഇത് കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന ഭയം. രണ്ട്, എന്തു ചെയ്യണം, എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നറിയാത്ത വലിയൊരു അസ്വസ്ഥത.

ഇത് ആസ്വദിക്കേണ്ട ഒന്നാണോ, എതിർക്കേണ്ട ഒന്നാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അന്നത്തെ ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരന് പക്വതയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശബ്ദമുയർത്തിയാൽ ബസ്സിലുള്ള മുഴുവൻ ആളുകളും എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുമോ എന്ന പേടിയായിരുന്നു. അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ് നിർത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ആ തിരക്കിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങി. ആരായിരുന്നു, എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഇന്നും അറിയില്ല. പേരോ നാടോ മുഖമോ പോലും ഓർമ്മയില്ല. പുരുഷന്മാർ എപ്പോഴും ഇത്തരം സ്പർശനങ്ങളെ ആസ്വദിക്കുന്നവരാണെന്ന സമൂഹത്തിൻ്റെ തെറ്റായ പൊതുബോധമാണ് എന്നെപ്പോലെയുള്ള പലരെയും അന്ന് പ്രതികരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും പിന്നോട്ട് വലിച്ചത്.

ഇതൊന്നും സ്നേഹമായിരുന്നില്ല, സൗഹൃദമായിരുന്നില്ല. അത് മറ്റൊരാളുടെ അതിർവരമ്പിലേക്കുള്ള അനുവാദമില്ലാത്ത കടന്നുകയറ്റമായിരുന്നു എന്ന് ഇന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാം. അന്നത്തെ ആ ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരന് അത് വലിയ അസ്വസ്ഥതയും ഭയവും ഉണ്ടാക്കി. എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്ന് അറിയാത്ത പ്രായത്തിൻ്റെ അപക്വതകൊണ്ട് ശബ്ദമുയർത്താൻ കഴിയാതെ പോയ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അതൊക്കെ.

എന്താണ് വ്യക്തിപരമായ അതിർവരമ്പുകൾ അഥവാ പേഴ്സണൽ സ്പേസ്?

ഓരോ വ്യക്തിക്കും തൻ്റേതായ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ ഒരു സ്വകാര്യ ഇടമുണ്ട്. അതിലേക്ക് അവരുടെ അനുവാദമില്ലാതെ ആരു കടന്നുവന്നാലും അത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമാണ്. പുരുഷന്മാർ ഇത്തരം അതിക്രമങ്ങൾക്ക് ഇരയാകില്ലെന്നത് ഒരു മിഥ്യാധാരണയാണ്. ആൺകുട്ടികൾക്കും അവരുടെ പേഴ്സണൽ സ്പേസ് പ്രധാനമാണെന്നും, അനാവശ്യ സ്പർശനങ്ങളോട് 'വേണ്ട' എന്ന് പറയാൻ അവർക്കും അവകാശമുണ്ടെന്നും പുതിയ തലമുറയെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

ഇന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ആരോടും ദേഷ്യമോ പരിഭവമോ ഇല്ല. ഈ കുറിപ്പ് ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാനല്ല. മറിച്ച്, ഇതുപോലെ അപ്രതീക്ഷിതമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പെട്ടുപോകുന്ന എത്രയോ ചെറുപ്പക്കാർക്ക്, അന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയാതിരുന്ന ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞുകൊടുക്കാനാണ്; നിങ്ങൾക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നിയാൽ, അത് തോന്നിയതാണ്. അതിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണ അവകാശമുണ്ട്. അത് തെറ്റല്ല. ആ യാത്ര എനിക്ക് നൽകിയ വലിയ പാഠവും അതുതന്നെയാണ്. തിരക്കിനിടയിൽ സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം യാദൃശ്ചികമല്ല. തനിക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാൻ ഓരോ മനുഷ്യനും അവകാശമുണ്ട്. അന്ന് എനിക്കുണ്ടായത് മാറിനിൽക്കാനുള്ള ആ അവകാശബോധത്തിൻ്റെ കുറവായിരുന്നു.

സമൂഹത്തിൽ അധികം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടാത്ത ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനം നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കും ഷെയർ ചെയ്യുക. പുതിയ വാർത്തകളും ചിന്തോദ്ദീപകമായ ഫീച്ചറുകളും വായിക്കാൻ ഞങ്ങളുടെ സോഷ്യൽ മീഡിയ പേജുകൾ ഫോളോ ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ സമാന അനുഭവങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും ഫേസ്ബുക് പോസ്റ്റിന് താഴെ കമൻ്റായി രേഖപ്പെടുത്തുക.

Article Summary: A heartfelt memoir of a young man sharing his unvoiced uncomfortable encounters.

#Kvartha #PersonalSpace #MalayalamMemoir #MensMentalHealth #SocialAwareness #LifeExperiences #AmmuNews