ചീരണി: വിശപ്പിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും രുചിമാറാത്ത കരിവെള്ളൂർ ഓർമ്മകൾ

ഓർമ്മച്ചീളുകൾ ഭാഗം 32/ കൂക്കാനം റഹ്‌മാൻ   

(KVARTHA) ഇന്നത്തേത് കൂടി കണക്കു കൂട്ടിയാൽ, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ എഴുപത്തഞ്ച് ചീരണി ഭക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞു. കരിവെള്ളൂർ വലിയ പള്ളിയിലെ ആണ്ട് നേർച്ച, ഞങ്ങൾ പറയുന്ന റാത്തീബ്. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള, വിശ്വാസത്തിന്റെ തിരി കെടാതെ കാക്കുന്ന ഒരു പുണ്യ ചടങ്ങ്. ആ വലിയ പള്ളിയുടെ പരിധിയിലെ ഒരു വീടുപോലും ചീരണി കൂടാതെ ഉറങ്ങാൻ പാടില്ല എന്നത് അന്നാട്ടിലെ എഴുതപ്പെടാത്ത നിയമമാണ്. എല്ലാ വർഷവും കൃത്യമായി, ഒരു മുടക്കവും കൂടാതെ ആ ചീരണിപ്പാത്രം ഓരോ അടുക്കളയിലും എത്തും. 

മാറിമറിഞ്ഞ കാലവും നിലനിൽക്കുന്ന വിശ്വാസവും

കാലം ഒരുപാട് മാറി. കാലത്തിന്റെ കാറ്റേറ്റ് പലതും കൊഴിഞ്ഞുപോയി. ഞാൻ കുട്ടിക്കാലത്ത് കണ്ട, തടി തുരുമ്പിച്ച ആ പഴയ പള്ളി പൊളിഞ്ഞു വീണു. അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത്, ആകാശത്തേക്ക് തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന മനോഹരമായ പുതിയ പള്ളിക്കെട്ടിടം ഉയർന്നു വന്നു. ഞങ്ങൾ നിലത്തിരുന്ന് ഓത്ത് പഠിച്ചിരുന്ന, മണ്ണിന്റെ മണമുള്ള ആ ഓത്തുകെട്ടിയും കാലയവനികയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞു. 

പകരം അത്യാധുനിക സൗകര്യങ്ങളുള്ള മദ്രസാ കെട്ടിടം വന്നു. അന്ന് എന്റെ പ്രായക്കാരായ ഞങ്ങളെ, കയ്യിൽ ചൂരൽ വടിയില്ലാതെ സ്നേഹം കൊണ്ട് മാത്രം അക്ഷരങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച, സൗമ്യതയുടെ പര്യായമായ മൂസാൻകുട്ടി സീതിയും, കണ്ണിലെ ഗൗരവം കൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങളെ അച്ചടക്കം പഠിപ്പിച്ച മഹമൂദ് സീതിയും ഈ മണ്ണിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി.

റാത്തീബിന്റെ രൂപത്തിനും വലിയ മാറ്റം വന്നു. ആദ്യകാലത്ത് പെട്രോമാക്സിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും, നിലവിളക്കിന്റെ പുകയുന്ന തിരിനാളത്തിലും, ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചായിരുന്നു ആ പ്രാർഥന. ഇന്ന് വൈദ്യുതിയുടെ കൺകുളിർക്കുന്ന പ്രകാശപ്രളയത്തിൽ ചടങ്ങുകൾക്ക് കൂടുതൽ മാറ്റ് കൂടിയിരിക്കുന്നു. 

അന്ന് മഗ്‌രിബ് മുതൽ പിറ്റേന്ന് സുബഹി വരെ, രാത്രി മുഴുവൻ നീണ്ടു നിന്നിരുന്ന റാത്തീബിന്റെ ദൈർഘ്യം ഇന്ന് കാലത്തിനൊപ്പം അല്പം ചുരുങ്ങി. പക്ഷേ, ചീരണി വിതരണത്തിന് മാത്രം യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല. അതൊരു അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസമാണ്.

എന്താണ് ചീരണിയും പത്തലും?

നേർച്ചയുടെ ഭാഗമായി പള്ളികളിൽ നിന്ന് വിതരണം ചെയ്യുന്ന പ്രത്യേക ഭക്ഷണത്തിനാണ് മലബാർ ഭാഷയിൽ 'ചീരണി' എന്ന് പറയുന്നത്. റാത്തീബിന് ചീരണി നൽകാൻ, പള്ളി പരിധിയിലെ ഓരോ വീട്ടിൽ നിന്നും നെയ്പ്പത്തിലോ (അരിപ്പൊടി കുഴച്ച് എണ്ണയിൽ വറുത്തെടുക്കുന്നത്) ഓട്ടുപത്തിലോ (എണ്ണയില്ലാതെ ചുട്ടെടുക്കുന്നത്) പള്ളിയിൽ എത്തിക്കണം. 

അന്ന് സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്ന പാവപ്പെട്ടവരാണ് പ്രധാനമായും ഓട്ടുപത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നത്. അതിൽ ഒരു വിവേചനവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ വീട്ടിൽ നിന്നും എത്ര പത്തിലാണ് വന്നതെന്നും, ആ വീട്ടിൽ എത്ര അംഗങ്ങളുണ്ടെന്നും, വീട്ടുടമസ്ഥൻ ആരാണെന്നും കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്താൻ കമ്മിറ്റി ഒരാളെ ചുമതലപ്പെടുത്തും. കൊണ്ടുവന്ന അപ്പങ്ങൾ, മദ്രസാ ഹാളിൽ വൃത്തിയുള്ള വിരിപ്പിൽ, ഒരു കുഞ്ഞിനെ കിടത്തുന്ന സൂക്ഷ്മതയോടെ കൂട്ടി വെക്കും.

ചീരണിയിലെ രാജാവ് ബീഫ് തന്നെ. അതിന് കമ്മിറ്റിക്കാർ നല്ല തടിച്ചുരുണ്ട ഉരുവിനെ തന്നെ വാങ്ങും. പള്ളിയുടെ സമീപത്ത് വെച്ച് തന്നെ അറവ് നടക്കും. പിന്നീട് അതിന്റെ മാംസം വെട്ടി നുറുക്കി, പള്ളിയുടെ ഭാഗമായ പുറമെയുള്ള കെട്ടിടത്തിൽ വലിയ ചെമ്പുകളിൽ പാകം ചെയ്യും. അതിനൊക്കെ ഒരു വിളിപ്പുറത്തുണ്ട് സന്നദ്ധ പ്രവർത്തകർ. എന്റെ ഓർമ്മയിൽ കൂക്കാനത്തെ ആദഞ്ചയും, കുട്ടിക്കൊവ്വലിലെ ഉസ്സഞ്ചയും ആ അടുക്കളയിലെ സ്ഥിരം കാരണവന്മാരായിരുന്നു.

പള്ളിക്കുളക്കരയിലെ രുചിയോർമ്മകൾ

നേർച്ചയുടെ തക്ബീറുകൾ അവസാനിക്കുമ്പോഴേക്കും ചീരണി വിളമ്പാൻ സമയമാകും. സുബഹി ബാങ്ക് വിളിക്കും മുൻപേ, ഉറക്കച്ചടവുള്ള കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് രണ്ട് വീതം പത്തിലും ഒന്നോ രണ്ടോ കഷ്ണം ഇറച്ചിയും കിട്ടും. പള്ളിക്കുളത്തിലെ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങി കൈയും മുഖവും ശുചിയാക്കി, ആ കുളക്കരയിലിരുന്ന് തന്നെ ഞങ്ങളത് കൊതിയോടെ ഭക്ഷിക്കും.

മിക്ക പള്ളികൾക്കും ഒരു കുളമുണ്ട്. ശരീരശുദ്ധിയും മനഃശുദ്ധിയും വരുത്താൻ. അമ്പലങ്ങളിൽ അമ്പലക്കുളം പോലെ, ഇത് പള്ളിക്കുളം. വിശ്വാസങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും ശുദ്ധിയുടെ തത്വം ഒന്നു തന്നെ.

സാമൂഹ്യനീതിയുടെ ഉത്തമ മാതൃക

ചീരണി വിതരണത്തിൽ ഒരു സർക്കാരിനും കാണിക്കാൻ പറ്റാത്ത സാമൂഹ്യനീതിയുണ്ട്. വീട്ടിലെ അംഗങ്ങളുടെ എണ്ണം കൃത്യമായി നോക്കിയാണ് അപ്പവും ഇറച്ചിയും അളന്ന് നൽകുക. തലേദിവസം പത്തിലി എത്തിച്ച ക്രമത്തിൽ, കമ്മിറ്റിക്കാർ ഗൃഹനാഥന്റെ പേര് വിളിക്കും. അപ്പോൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് വന്ന പ്രതിനിധി പാത്രവുമായി മുന്നോട്ട് ചെല്ലും. അപ്പത്തിന് ഒരാളും ഇറച്ചിക്ക് മറ്റൊരാളും, വെവ്വേറെ ചുമതല. ഒരു തിരക്കും ബഹളവും പരിഭവവുമില്ലാതെ, ഓരോരുത്തരായി, ഒരു നീണ്ട നിര പോലെ നിന്ന് ചീരണി ഏറ്റുവാങ്ങും.

ഇറച്ചി വിതരണം ചെയ്യാൻ നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സ്വീകാര്യനായ ഒരാളെയാണ് ഏൽപ്പിക്കുക. എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും മായാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമുണ്ട്. സിംഗപ്പൂർക്കാരനായ, ഉയരം കുറഞ്ഞ് തടിച്ച് കൊഴുത്ത അബൂബക്കർ ഹാജിയുടെ ചിത്രം. ഇറച്ചിക്കൂനയിൽ നിന്ന് ഇരു കൈകൊണ്ടും വാരി വാരി അദ്ദേഹം പാത്രങ്ങളിലേക്ക് ഇടും. കുറെ നേരം വാരുമ്പോൾ മുളകിന്റെ എരിവ് കയറി കൈ പുകയും. അപ്പോൾ അടുത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന വെളിച്ചെണ്ണ പാത്രത്തിൽ കൈ മുക്കി തണുപ്പിച്ച്, വീണ്ടും വാരൽ തുടരും. ആ കൈകളിൽ ഒരു അനുഗ്രഹത്തിന്റെ വേഗമുണ്ടായിരുന്നു.

കൂക്കാനത്തെ കുട്ടികളുടെ ഉത്സവം

കൂക്കാനത്ത് അന്ന് നാല് മുസ്ലിം വീടുകളേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഞങ്ങൾ നാല് കുട്ടികളാണ് ആ നാല് വീടുകളിൽ നിന്ന് പള്ളിയിലേക്ക് അപ്പം എത്തിക്കുകയും തിരികെ ചീരണി വീടുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുന്ന ദൂതന്മാർ. അക്കരമ്മലെ മമ്മദ് - അല്ലാഹു മഗ്ഫിറത്ത് നൽകട്ടെ, അദ്ദേഹം മരിച്ചു പോയി, കൊക്കാലിലെ കാദർ - ഞങ്ങളുടെ ഖാദർ ഉസ്താദ്, ഉച്ചൻവളപ്പിലെ ഇബ്രാഹിം - ഇപ്പോൾ കവ്വായിയിൽ താമസം, വള്ളിവളപ്പും ചാലിലെ അബ്ദുറഹ്മാൻ. ഞങ്ങളാണ് അന്നത്തെ നാട്ടിലെ ഹീറോമാർ. പള്ളിയിലെ റാത്തീബ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഞങ്ങൾ നാലുപേർക്കും ഒരു ഉത്സവമാണ്. പോക്കും വരവും ഒന്നിച്ചാണ്. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല, അന്ന് വയറു നിറച്ചും ഇറച്ചിയും പത്തിലും കിട്ടുമല്ലോ എന്ന കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ സന്തോഷം.

ചില വർഷങ്ങളിൽ റാത്തീബ് വരിക നല്ല മഴക്കാലത്തായിരിക്കും. വയലും തോടും നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന കാലം. അരയോളം വെള്ളത്തിലൂടെ നീന്തി നടന്നു വേണം പള്ളിയിലേക്കും തിരിച്ചും പോകാൻ. ചീരണി തലയിൽ വെച്ചാണ് തിരിച്ചുള്ള യാത്ര. വയലിലെ വെള്ളത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ തലയിലെ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കഷ്ണം ഇറച്ചിയും പത്തിലും കിള്ളിയെടുത്ത് വായിലിട്ട് ചവച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ നടത്തം. ആ രുചിക്ക് ഇന്നത്തെ ബിരിയാണികൾക്കൊന്നും എത്താൻ പറ്റില്ല. വീടുകളിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും വീട്ടുകാർ ഞങ്ങളെ കാത്ത് കാത്ത് മടുത്തിരിക്കും. ഞങ്ങൾ എത്തിയിട്ട് വേണം അവർക്ക് ചീരണി കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കാൻ.

മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ കുട്ടിക്കാലവും, റാത്തീബ് നേർച്ചയുടെ പുണ്യവും, ചീരണിയുടെ രുചിയും ഇന്നലെ വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു. കരിവെള്ളൂർ ജുമാഅത്ത് പള്ളിയിൽ ഇന്നലെ നടന്ന റാത്തീബ് നേർച്ചയും, ഇന്ന് കിട്ടിയ ചീരണി ഭക്ഷിച്ചപ്പോഴും മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് പോയി. ഇന്ന് പഴയ കാലം പോലെയല്ല, എല്ലാത്തിനും മാറ്റം വന്നു. പക്ഷേ, ആ പഴയ കാലവും ഈ പുതിയ കാലവും രണ്ടും കാണാനും രണ്ടിന്റെയും രുചി അറിയാനും ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ള ചിലർക്ക് ഭാഗ്യം കിട്ടി എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം.

ഈ മനോഹരമായ ഓർമ്മക്കുറിപ്പ് നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളിലും ഷെയർ ചെയ്യുക. കൂടുതൽ ഫീച്ചറുകൾക്കും വാർത്തകൾക്കുമായി ഞങ്ങളുടെ പേജ് ഫോളോ ചെയ്യുക.

Article Summary: A nostalgic memoir detailing the traditional Cheerani distribution and Raatheeb at Karivellur Juma Masjid.

#Karivellur #MalabarTraditions #Cheerani #MuslimHeritage #KeralaNostalgia #Kvartha #AmmuNews