മണ്ണിൽ പിറന്ന് മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന മനുഷ്യൻ; നഷ്ടപ്പെട്ട പഴയകാലത്തിൻ്റെ മധുരിക്കുന്ന ഓർമക്കുറിപ്പ്

ഓർമ്മച്ചീളുകൾ ഭാഗം 20/ കൂക്കാനം റഹ്‌മാൻ

കേരളം: (KVARTHA) ജനനത്തിൻ്റെ ആദ്യ നിമിഷത്തിൽ മണ്ണിലേക്ക് വീഴുകയും, ജീവിതം കൊഴിഞ്ഞുതീരുമ്പോൾ തിരികെ മണ്ണിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന് മണ്ണുമായുള്ള ബന്ധം മനസ്സിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന ഒന്നാണ്. എന്നാൽ, ആ പഴയ മണ്ണുമായുള്ള ജൈവികബന്ധം ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് ഒരു അന്യഗ്രഹഭാഷ പോലെ അജ്ഞാതമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മനുഷ്യൻ്റെ പരിണാമ ചരിത്രം തന്നെ കൃഷിയുമായി, അതായത് മണ്ണുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. എന്നാൽ നാഗരികതയുടെ വളർച്ച ഈ ബന്ധത്തെ സാരമായി ബാധിച്ചു.

കളിത്തോഴനായ മണ്ണ്

അന്ന് മണ്ണായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കളിത്തോഴൻ. ബാല്യമെന്നാൽ മണ്ണിൽ ജീവിക്കുന്നതാണെന്നും അത് വാരിക്കളിക്കുന്നതാണെന്നും കരുതിയിരുന്ന കാലം. മണ്ണപ്പമുണ്ടാക്കിയും മണ്ണുചോറു വെച്ചും ആടിത്തിമിർക്കുമ്പോൾ ദേഹം മുഴുവൻ മണ്ണാകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒട്ടും വേവലാതിപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അന്ന് വസ്ത്രത്തിൻ്റെ നിറമോ വൃത്തിയോ ആയിരുന്നില്ല പ്രധാനം, മണ്ണുമായുള്ള ആ ഇഴുകിച്ചേരലായിരുന്നു ജീവിതത്തിൻ്റെ ആനന്ദം.

ചാണകം മെഴുകിയ, പൊടിപടലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ സ്കൂൾ മുറികളിൽ നിന്ന് വൈകുന്നേരം മടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ ഒരുതരം മണ്ണുമനുഷ്യന്മാരായി മാറുമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് വീടുകളിലും സ്കൂളുകളിലും തറ മെഴുകാൻ വ്യാപകമായി ഇത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. കളികളും മണ്ണിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ആൺകുട്ടികൾ ഗോട്ടി കളിച്ചും കോട്ടയും കുത്തും കോലും കോരലുമൊക്കെയായി മണ്ണിൽ തകർപ്പൻ കളികൾ കളിക്കുമ്പോൾ, പെൺകുട്ടികൾ കൊത്തങ്കല്ലുകളുമായി മണ്ണിൽ വട്ടമിട്ടിരിക്കും.

അന്നത്തെ ആ മണ്ണ് കുട്ടികളുടെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു. ഉണ്ണുന്നതും ഉറങ്ങുന്നതും കളിക്കുന്നതും മണ്ണോടു ചേർന്നായിരുന്നു. കിടക്കാൻ കട്ടിലുകളോ ഇരുന്നുണ്ണാൻ തീൻ മേശകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാം നിലത്ത് പായ വിരിച്ചായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് കാര്യങ്ങൾ പാടെ മാറിയിരിക്കുന്നു. മണ്ണുമായുള്ള ആ അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ വലിയൊരു ദൂരത്തേക്ക് അകന്നുപോയിരിക്കുകയാണ്.

എന്താണ് മൺകയ്യാലകളും മുണ്ടക്കൈയും?

അത് പോലെ തന്നെ പണ്ട്, നമ്മുടെ പറമ്പുകളുടെ അതിർത്തികൾ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത് കരിങ്കല്ലുകളോ മരങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് 'മണ്ണുകയ്യാലകൾ' ആയിരുന്നു. മണ്ണുകൊണ്ട് നിർമിച്ച ആ വലിയ ഭിത്തികൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഗമയുണ്ടായിരുന്നു. ആ കയ്യാലകൾക്ക് മുകളിൽ മുണ്ടചെടി വെക്കും. അതൊരു മുൾച്ചെടിയാണ്. നിറയെ നേർത്ത മുള്ളുകൾ ഉള്ള ചെടിയാണത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ മനുഷ്യർക്കോ മൃഗങ്ങൾക്കോ പെട്ടെന്ന് അകത്ത് കടക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.

കേരളത്തിലെ പരമ്പരാഗത കാർഷിക സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഭാഗമായി അതിർത്തികൾ തിരിക്കാനും മണ്ണൊലിപ്പ് തടയാനുമായി നിർമിച്ചിരുന്ന അതിരുകളാണിവ. ജൈവവേലിയായി പ്രവർത്തിച്ച് കൃഷിയിടങ്ങളെ വന്യമൃഗങ്ങളിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കാൻ ഇത് സഹായിച്ചിരുന്നു. 'മുണ്ടക്കൈ' പോലുള്ള ചെടികൾ വേലിക്ക് പകരം നട്ടുപിടിപ്പിച്ചിരുന്നത് മനോഹരമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു, ഒപ്പം അതൊരു മികച്ച സുരക്ഷാകവചവുമായിരുന്നു. മുണ്ടക്കൈയുടെ മുള്ളുകൾ ശത്രുക്കളെ അകറ്റി നിർത്തുകയും, പ്രകൃതിദത്തമായ വേലികളായി മാറുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

പക്ഷെ കാലം മാറിയപ്പോൾ, ആ മൺകയ്യാലകളും അപ്രത്യക്ഷമായി. അതിന് ശേഷം, 'മൺകട്ടകൾ' പ്രചാരത്തിലായി. മണ്ണ് കുഴച്ച്, ചളി രൂപത്തിലാക്കി പെട്ടിയിൽ വെച്ച് ഉറപ്പിച്ചെടുക്കുന്ന ആ കട്ടകൾ വീടുകൾക്ക് ചുമരുകളായി ബലം നൽകി. ലാറ്ററൈറ്റ് അഥവാ ചെങ്കല്ല് ലഭ്യമല്ലാത്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ നിർമിച്ചിരുന്ന ഇത്തരം കട്ടകൾക്ക് ചൂടുകാലത്ത് വീടിനുള്ളിൽ സ്വാഭാവിക തണുപ്പ് നൽകാനുള്ള പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. ആ പഴയകാലത്തെ മൺകട്ടകൾ കൊണ്ട് നിർമിച്ച വീടുകൾക്കും കുടിലുകൾക്കും ഒരു പ്രത്യേക തണുപ്പും ആയുസ്സുമുണ്ടായിരുന്നു.

അതിർത്തികൾ മാത്രമല്ല, വീടുകളുടെ ഭിത്തികളും കളങ്ങളും മെഴുകാനും നിർമിക്കാനും മണ്ണ് തന്നെയായിരുന്നു ആശ്രയം. കാലം മാറിയപ്പോൾ ഈ നിർമാണരീതികളൊക്കെയും പഴങ്കഥകളായി മാറി. കരിങ്കല്ലും മണ്ണും കൈയ്യാലകളും മുണ്ടക്കൈയും തന്ന സൗന്ദര്യവും സുരക്ഷയും ഇന്നത്തെ ടൈൽസുകളിലും കോൺക്രീറ്റുകളിലും എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി.

ഈ മൺകയ്യാലകൾ നിർമിക്കുമ്പോൾ, മണ്ണെടുക്കുന്നതിനായി നടുവിൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലം ഒഴിച്ചിടാറുണ്ടായിരുന്നു. അതിനെ 'കിള' എന്നായിരുന്നു പറഞ്ഞിരുന്നത്. ആ 'കിള' യാണ് പിന്നീട് കാലക്രമേണ ഗ്രാമങ്ങളിലെ നടവഴികളായി മാറിയത്. റോഡുകൾ ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത്, മണ്ണെടുക്കുന്നതുമൂലം രൂപപ്പെട്ട ആ നടവഴികളിലൂടെയായിരുന്നു ജനങ്ങൾ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നത്. അന്ന് പാദരക്ഷകൾ പോലുമില്ലാതെ ആ മണ്ണിൽ കൂടി നടന്നിരുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്നത്തെപ്പോലെ പലവിധ അസുഖങ്ങളും അന്ന് മനുഷ്യരെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. മണ്ണിലൂടെ നഗ്നപാദരായി നടക്കുന്നത് വഴി മനുഷ്യശരീരത്തിന് ആവശ്യമായ എർത്ത് (Earthing) ലഭിക്കുകയും അത് പ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നതായി ആധുനിക ശാസ്ത്രവും ശരിവെക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്നത്തെ ജീവിതം കൃത്രിമത്വങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിൽ, അന്നത്തെ ജീവിതം മണ്ണിനോട് ചേർന്നുള്ള പ്രകൃതിദത്തമായ ഒന്നായിരുന്നു.

എന്താണ് മങ്ങണങ്ങൾ?

ആ കാലത്ത് നമ്മുടെ അടുക്കളകളും മൺ കലകൾ കൊണ്ടായിരുന്നു വാണിരുന്നത്. മണ്ണിൽ നിന്ന് പിറവിയെടുത്ത മൺപാത്രങ്ങളുടെ ഈറ്റില്ലമായിരുന്നു ഓരോ അടുക്കളകളും. അന്ന് ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാനായി മൺകലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അരി വേവിക്കാൻ കഞ്ഞിക്കലങ്ങളും, കറികൾ രുചികരമായി പാകം ചെയ്യാൻ ചട്ടികളും അടുപ്പിൽ നിരന്നിരുന്നു. ഭക്ഷണവേളകളിൽ, കഞ്ഞിയോ ചോറോ വിളമ്പാൻ മണ്ണിൽ തീർത്ത വിശിഷ്ടമായ 'മങ്ങണങ്ങൾ' ഉണ്ടായിരുന്നു.

കളിമണ്ണിൽ ചുട്ടെടുക്കുന്ന, ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും വിളമ്പാനും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പരമ്പരാഗത പാത്രങ്ങളാണ് മങ്ങണങ്ങൾ. കളിമൺ പാത്രങ്ങളിൽ പാകം ചെയ്യുമ്പോഴും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അതിലെ ക്ഷാരഗുണം (Alkaline nature) ഭക്ഷണത്തിലെ ആസിഡിനെ നിർവീര്യമാക്കുകയും ആരോഗ്യത്തിന് ഗുണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. കഞ്ഞി കുടിക്കാനും ചോറുണ്ണാനും വലിയ മങ്ങണങ്ങളും കറികൾ വിളമ്പാൻ ചെറിയ മങ്ങണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. മണ്ണിൻ്റെ ഗന്ധവും ഗുണവും ചേർന്ന ആ പാത്രങ്ങളിലായിരുന്നു അന്നത്തെ ഭക്ഷണത്തിൻ്റെ സ്വാദ് ഒളിഞ്ഞിരുന്നത്.

കാലം മാറിയപ്പോൾ പാത്രങ്ങളുടെ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. മൺപാത്രങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും അലുമിനിയവും കുപ്പി പാത്രങ്ങളും പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രങ്ങളും സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങളും അടുക്കള കീഴടക്കി. എങ്കിലും, മണ്ണിൻ്റെ ഓർമകൾ പേറുന്ന ആ പഴയ പാത്രങ്ങളുടെ രുചി നാവിൻ തുമ്പിൽ ഇന്നും മായാതെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. മണ്ണും ചാരി നിന്നവൻ പെണ്ണും കൊണ്ടുപോയി എന്ന പഴഞ്ചൊല്ല് പോലെ, കാലം മാറിമറിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഭാവങ്ങളും മാറി മറിഞ്ഞു.

ആ കാലത്ത് മണ്ണിനായിരുന്നു എല്ലാറ്റിലും പ്രധാനം. പുരമേയാൻ പോലും മണ്ണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഓടുകൾ മണ്ണുകൊണ്ട് നിർമിക്കുന്നവയാണല്ലോ. പക്ഷെ അതൊരു പ്രത്യേക തരം മണ്ണായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം. അന്നത്തെ മണ്ണുകൊണ്ടുള്ള ഇഷ്ടികകൾക്ക് പകരം ഇന്ന് സിമൻ്റ് ഇഷ്ടികകൾ കടന്നുവന്നു എന്നത് കാലത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു മാറ്റമാണ്. യാത്രക്കുള്ള വഴികളിൽ പോലും ഈ മാറ്റം ദൃശ്യമാണ്. പണ്ട് മണ്ണു റോഡുകൾ മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു. പൊടിപടലങ്ങളും കുഴികളും കല്ലുകളും നിറഞ്ഞ വഴികൾ സാധാരണമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അവ താറിട്ട റോഡുകളായും കോൺക്രീറ്റ് പാതകളായും പരിണമിച്ചു.

ആരാധനാലയങ്ങളിൽ എരിയുന്ന വിളക്കുകളിലും ഈ പരിണാമം കാണാം. അന്ന് മൺചിരാതുകളിലെ ചെറിയ തിരിനാളം ആയിരം വിളക്കുകൾക്ക് തുല്യമായ പ്രഭ പരത്തിയിരുന്നു. കാലം ചെന്നപ്പോൾ മൺചിരാതുകൾ മാറി, ഇന്ന് വെള്ളിവിളക്കുകളും മറ്റു അലങ്കാരങ്ങളും അവയ്ക്ക് പകരമായി മാറി. ജീവിതത്തിൻ്റെ ഓരോ ഘട്ടങ്ങളിലും സംഭവിച്ച ഈ മാറ്റങ്ങൾ പഴയ കാലത്തിൻ്റെ ഓർമകളെയും പുതുതലമുറയുടെ സൗകര്യങ്ങളെയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചു നിർത്തുന്നുണ്ട്.

മണ്ണിൽ പിറന്നുവീണ തലമുറ

പഴയകാലത്തെ വീട്ടിലെ പ്രസവരീതികൾ പോലും മണ്ണോടു ചേർന്നവയായിരുന്നു. നിലത്ത് പായ വിരിച്ചായിരുന്നു പ്രസവിച്ചിരുന്നത്. കുട്ടി ജനിച്ചു വീഴുന്നത് തന്നെ മണ്ണിനെ തൊട്ടറിഞ്ഞു കൊണ്ടായിരുന്നു. അന്നത്തെ പ്രസവവേദനയുടെ രംഗങ്ങളും വയറ്റാട്ടിയുടെ വരവും പോക്കും ജനിച്ചുവീഴുമ്പോൾ കേൾക്കുന്ന ആദ്യ കരച്ചിലുകളും, അതുകേട്ട് ഓടിക്കൂടുന്ന അയൽക്കാരുമൊക്കെ അന്നത്തെ സ്ഥിരം കാഴ്ചകളായിരുന്നു. ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം ഇന്നത്തെപ്പോലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപകമാകുന്നതിന് മുൻപ്, പ്രസവമെടുക്കുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയ ഗ്രാമങ്ങളിലെ വയറ്റാട്ടിമാരായിരുന്നു (പരമ്പരാഗത മിഡ്‌വൈഫുമാർ) പുതിയ ജീവനുകളെ മണ്ണിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്തിരുന്നത്.

കുട്ടിയെ കാണാൻ ഓടി വരുന്ന അയൽക്കാരും അവരുടെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള പരിചരണവും ആ പഴയ വീടുകളിലെ ആത്മബന്ധവും ഇന്ന് ഒരു വെറും കഥയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നതെല്ലാം ഹോസ്പിറ്റലുകളിലെ വലിയ മുറികൾ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. ‘മണ്ണും പെണ്ണും’ എന്ന പ്രയോഗം പോലും അക്കാലത്ത് അർഥവത്തായിരുന്നു. മണ്ണുമായി ചേർന്നുനിന്നു ജീവിച്ചിരുന്ന ആ കാലത്ത്, മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കാതെയും മണ്ണു തൊടാതെയും ജീവിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരവസ്ഥയായിരുന്നു.

എന്നാൽ, കാലം മാറിയപ്പോൾ ജീവിതരീതികളും മാറി. ഇന്ന് മണ്ണുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട, എന്നാൽ സാങ്കേതികമായി ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള ഒരു ജീവിതശൈലിയിലേക്ക് സമൂഹം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ തലമുറ മണ്ണിൽ പുരളുന്നതും ഓടുന്നതുമെല്ലാം ഒരുതരം ആവേശമായി കാണാറുണ്ട്. പഴയകാലത്തെ മണ്ണിനോടുള്ള ബന്ധം തങ്ങൾക്ക് അറിയാമെന്ന് തെളിയിക്കാനുള്ള ഒരു കൃത്രിമ ശ്രമം മാത്രമാണോ ഇതെന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കൃഷിയില്ലാത്ത മണ്ണില്ല, മണ്ണില്ലെങ്കിൽ കൃഷിയുമില്ല. ഈ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ മണ്ണിൻ്റെ ഓർമകളെ പുതിയ തലമുറയിലേക്ക് പകരാൻ ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ ഓർമിച്ചുവെക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

കാലം മുന്നോട്ട് കുതിച്ചപ്പോൾ, പരുക്കൻ മണ്ണിൽ നിന്ന് മിനുസമുള്ള സിമൻ്റ് തറകളിലേക്കും അവിടെനിന്ന് തിളങ്ങുന്ന ടൈൽസുകളിലേക്കും നമ്മുടെ ഇടങ്ങൾ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. വീടുകളും പരിസരങ്ങളും മനോഹരമായി, പക്ഷേ ആ സൗന്ദര്യത്തിനിടയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടത് മണ്ണുമായി ഇഴുകിച്ചേർന്നുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ ജീവിതതാളമാണ്. മാറ്റങ്ങൾ അനിവാര്യമാണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും, മണ്ണിൽ ഉരുണ്ടും മറിഞ്ഞും വളർന്ന ആ പഴയ തലമുറയ്ക്ക്, ഇന്നത്തെ ഈ മാറ്റം നൽകുന്നത് വല്ലാത്തൊരു നൊമ്പരമാണ്. മണ്ണുമായുള്ള ആ വലിയ അകലം, ഓർമകളിലെവിടെയോ നീറ്റലായി ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ വേരുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഈ ഓർമക്കുറിപ്പ് നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും പങ്കുവെക്കുക. പുതിയ വിശേഷങ്ങൾ അറിയാൻ ഞങ്ങളുടെ വാട്സ്ആപ്പ് ചാനൽ ഫോളോ ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ പഴയകാല ഓർമകൾ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിന് താഴെ കമൻ്റായി രേഖപ്പെടുത്തുക.

Article Summary: A nostalgic feature on how modern life lost its deep connection with the soil.

#Nostalgia #KeralaVillageLife #ChildhoodMemories #NatureAndHuman #TraditionalKerala #MalayalamArticle