ആകാശത്തോളം സ്വപ്നം കണ്ട പെണ്ണിന്റെ പോരാട്ടകഥ

കനിവുള്ള മനുഷ്യർ ഭാഗം 18/ കൂക്കാനം റഹ്‌മാൻ

(KVARTHA) ആകാശത്തോളം സ്വപ്നം കണ്ട പെണ്ണിനെ, ഭൂമിയുടെ താഴെ തട്ടിലേക്ക് അടിച്ചമർത്തപ്പെടുന്ന കഥകൾ ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്ന പെണ്ണിന്റെ കഥകൾ വിരളമായിരുന്നു. അങ്ങനെ വരുന്ന ഓരോ വിജയങ്ങൾക്ക് പിന്നിലും ഒരു വലിയ കണ്ണീർ കഥയുണ്ടാകാറുണ്ട്. അവിശ്വസനീയമെന്ന് പറയട്ടെ, അതിൽ അവൾ നീന്തി വന്ന ആ കടലിന്റെ ആഴവും പരപ്പും വളരെ കൂടുതലായിരിക്കും. കേൾക്കുന്നവർക്ക് അമ്പരപ്പ് തോന്നുന്ന കഥകൾ ഏറെയുണ്ടെങ്കിലും, അറിയാത്ത കഥകൾ ഇനിയും എവിടെയോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടാകുമെങ്കിലും ഞാനറിഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണിന്റെ പോരാട്ടം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.

കാസർകോട് ജില്ലയിലെ ചെറുവത്തൂർ എന്ന ചെറുഗ്രാമത്തിലാണ് അവളുടെ ജനനം. ഏതൊരു പെൺകുട്ടിയെയും പോലെ, ബാപ്പ ടി. അഹമ്മദും ഉമ്മ കോളേത്ത് ആമിനയും അവളെ ലാളിച്ചും കരുതലോടെയും വളർത്തിയിരുന്നു. ആ പ്രദേശത്ത് നിന്ന് ആദ്യമായി കോളേജിലെത്തിയ മുസ്ലിം പെൺകുട്ടി അവളായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നുതന്നെ അവൾക്കുള്ള പഠനതാല്പര്യവും വീട്ടിൽ നിന്നു ലഭിച്ച ശക്തമായ പിന്തുണയും നമുക്ക് ഊഹിക്കാം. എന്നാൽ സന്തോഷത്തോടെ ഒഴുകിയ ആ ജീവിതത്തിനിടയിൽ, വിധി അവൾക്കായി പുതിയ വഴിയൊരുക്കുകയായിരുന്നു.

വിവാഹം. അതായിരുന്നു ആ വിധി. 17-ാം വയസ്സിൽ, പഠിക്കണമെന്ന തന്റെ മോഹത്തെ ഉള്ളിൽ തന്നെ മുറിച്ചെറിഞ്ഞ്, ഉപ്പയുടെയും ഉമ്മയുടെയും ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവൾക്ക് തലകുനിക്കേണ്ടി വന്നു.

അങ്ങനെ, വിവാഹമെന്ന ജീവിതത്തിന്റെ പുത്തനുടുപ്പിലേക്ക് ഒരായിരം കിനാക്കളുമായി അവൾ കുടിയേറിപ്പാർത്തു. ഉടയാടകളുടെ പുതുമ പോലും മാറുന്നതിന് മുൻപേ, താൻ നെയ്തെടുത്ത മോഹങ്ങളെല്ലാം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് ആ ജീവിതം അവൾക്ക് അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നു.

വീണ്ടും മകളെ നല്ലൊരാളുടെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കണമെന്ന വാശിയോടെ ആ പിതാവ് അലഞ്ഞു. ഒടുവിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്കായി അദ്ദേഹം ആ വരനെ കണ്ടെത്തി. കാസർകോട് കുമ്പളയിൽ നിന്നൊരു ബിരുദധാരി. ഒരു അധ്യാപകന്റെ മകൻ. ആ പിതാവിന്റെ ആവലാതികൾക്ക് അറുതിയായെന്നും മകളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് അവിടെ തണലുണ്ടാകുമെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. അങ്ങനെ 19-ാം വയസ്സിൽ വീണ്ടും അവൾ മണവാട്ടിയായി.

പുതുക്കിയ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമായി അവൾ പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു. എല്ലാം അവസാനിച്ചെന്നു കരുതിയിടത്തുനിന്ന് സമാധാനത്തിന്റെ ഒരു തീരം തനിക്ക് മുന്നിലുണ്ടെന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ കാലം അവൾക്കായി കരുതിവെച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു; വിധി അവളെ വീണ്ടും പരീക്ഷണങ്ങളുടെ തീച്ചൂളയിലേക്ക് തന്നെ എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. അവളുടെ ഭർത്താവ് ഭേദമാകാത്ത ഒരു നിത്യരോഗത്തിന് അടിമയായിരുന്നു. ആ തിരിച്ചറിവ് അവളുടെ പുതുക്കപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് മേൽ വീണ്ടും കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തി. അങ്ങനെ അവസാനിക്കാത്ത നോവുകളുടെ നടുക്കടലിലേക്ക് അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി വീണുപോയി.

രണ്ടാം തവണയും അവളുടെ ജീവിതം ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ ആ തകർച്ചയിൽ നിന്നും കരകയറാൻ പലരും കൈകൾ നീട്ടിയെങ്കിലും, അവളതിന് തയ്യാറായില്ല. തന്റെ ജീവിതം പരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഒരു കടലാകാനാണ് വിധിക്കപ്പെട്ടതെങ്കിൽ, ആ വിധിയിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ അവൾ സ്വയം തീരുമാനമെടുത്തു. പിന്തിരിയാനോ പരാതിപ്പെടാനോ മുതിരാതെ, നോവുകളെ നിശ്ശബ്ദം പുൽകി അവൾ തന്റെ ജീവിത പാത തിരഞ്ഞെടുത്തു.

പരാജയപ്പെട്ടത് കൊണ്ട്, ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ഒരു പെൺകരുത്തിന്റെ പോരാട്ടമായിരുന്നു. ആറ് വർഷക്കാലം സ്വന്തം വീടിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം അവൾ കഴിഞ്ഞു. തന്റെ മക്കളെ കരുത്തുള്ളവരായി വളർത്തണം, അവർക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നൽകണം, നിശ്ചയദാർഢ്യം മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ കൈമുതൽ. അങ്ങനെ, 25-ാം വയസ്സിൽ മൂന്ന് പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ സ്വന്തം വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടികൾ ഇറങ്ങി. പ്രതീക്ഷകളുടെയും ആശങ്കകളുടെയും ഭാണ്ഡങ്ങളുമായി ഭർത്താവിന്റെ നാട്ടിലേക്കുള്ള ആ യാത്ര വെറുമൊരു മടക്കമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് ജീവിതം സ്വയം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ഒരു പലായനമായിരുന്നു അത്.

നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള, ആരും താമസിക്കാത്ത, ഒരു ജീർണ്ണിച്ച വീടിന്റെ ഏകാന്തതയിലും പിന്നീട് വാടകവീടുകളുടെ പരിമിതികളിലും അവൾ മാറിമാറി താമസിച്ചു. സാഹചര്യങ്ങളുടെ കടുപ്പം അവളെ തളർത്താൻ നോക്കിയെങ്കിലും തോറ്റുകൊടുക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. തന്റെ കുടുംബത്തെയും കൊണ്ട് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മാറാൻ കഴിയാത്ത ആ അവസ്ഥയിലും ഒരു പോരാളിയെപ്പോലെ അവൾ പിടിച്ചുനിന്നു. ഹോട്ടലുകളിലേക്ക് വിഭവങ്ങളുണ്ടാക്കി നൽകിയും, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ട്യൂഷനെടുത്തും അവൾ തന്റെ അടുപ്പിലെ തീയും മക്കളുടെ വയറും അണയാതെ കാത്തു. ആ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും, വഴിയിലെവിടെയോ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്ന 'പഠനം' എന്ന തന്റെ വലിയ സ്വപ്നത്തെ ഒരു കനലായി അവൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു.

ആ നാട്ടിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തതയ്ക്കും കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾക്കും അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. പരിചിതമല്ലാത്ത മുഖങ്ങൾക്കിടയിൽ തന്റെയും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും അതിജീവനത്തിനായി അവൾ നടത്തിയ പോരാട്ടം അത്രമേൽ നിശ്ശബ്ദവും തീക്ഷ്ണവുമായിരുന്നു. കയ്യിലുള്ള പ്രീ-ഡിഗ്രി എന്ന ചെറിയ യോഗ്യതയുമായി ഒരു ജോലിക്ക് വേണ്ടി അവൾ മുട്ടാത്ത വാതിലുകളില്ലായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷയോടെ ചെന്നിടത്തെല്ലാം നിരാശ മാത്രമായിരുന്നു അവളെ സ്വീകരിച്ചത്.

ശുപാർശകൾക്ക് മുന്നിൽ വാതിലുകൾ തുറക്കപ്പെടുമെന്ന കപട വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ച്, ഒരു വലിയ സ്കൂളിന്റെ പടിവാതിൽ അവൾ കടന്നുചെന്നു. കെ.ജി ടീച്ചറാകണമെന്ന മോഹവുമായി ചെന്ന അവൾക്ക് അവിടെയും നിരാശയായിരുന്നു മറുപടി. ഇംഗ്ലീഷ് നന്നായി സംസാരിക്കാനറിയില്ലെന്ന കാരണത്താൽ ആ സ്കൂളിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോഴും, അവളിലെ അധ്യാപിക തോറ്റു കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അപകർഷതയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ സ്വപ്നത്തോടുള്ള വാശിയായിരുന്നു ആ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ വിരിഞ്ഞത്. ഒടുവിൽ കാലം കാത്തുവെച്ച നീതിപോലെ, നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന്റെ കരുത്തിൽ ആ സ്വപ്നം പൂവണിയുക തന്നെ ചെയ്തു. ഒടുവിൽ, കണ്ണീരോടെയുള്ള അവളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് മറുപടി ലഭിച്ചു തുടങ്ങി.

അടുക്കളയുടെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു വിദ്യാലയത്തിലെ കെ.ജി ക്ലാസ്സുകളിലെ കുരുന്നുകൾക്കിടയിലേക്ക് അവൾ പറന്നെത്തി. മക്കൾ വളർന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അവർക്കൊപ്പം തന്റെ പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചുപോയ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും അവൾ വീണ്ടും ചിറകുകൾ നൽകി. സന്ധ്യാനേരങ്ങളിൽ മക്കൾ അവരുടെ പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുമ്പോൾ, അവൾ തന്റെ ഡിഗ്രി പുസ്തകങ്ങൾ തുറന്നുവെച്ചു. കാലം അപഹരിച്ചെടുത്ത വർഷങ്ങളെ കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് അവൾ തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ഒടുവിൽ ബിരുദവും കടന്ന് ബിരുദാനന്തര ബിരുദമെന്ന സ്വപ്നനേട്ടവും അവൾ സ്വന്തമാക്കി. തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്ത ഒരു പെൺകരുത്തിന് മുന്നിൽ വിധിക്ക് പോലും വഴിമാറിക്കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു.

കാലം അവൾക്കായി കാത്തുവെച്ച വിധി മാറിമറിയുകയായിരുന്നു. കെ.ജി ക്ലാസ്സുകളിലെ കുരുന്നുകളെ അക്ഷരം പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയ അവൾ, സ്വന്തം പരിശ്രമം കൊണ്ട് ഡിഗ്രി വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പാഠങ്ങൾ പകർന്നുനൽകുന്ന കോളേജ് അധ്യാപികയായി ഉയർന്നു. ജീവിതം കരുത്തുറ്റതായപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു സ്വപ്നം മുളപൊട്ടി; സ്വന്തമായൊരു വീട്. അന്നന്നത്തെ വരുമാനത്തിൽ നിന്ന് നുള്ളിപ്പെറുക്കിയും കരുതിവെച്ചും അവൾ ആ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് ഓരോ കല്ലും ചേർത്തുവെച്ചു. ഒടുവിൽ, പ്രാർത്ഥനകൾക്കും കഠിനാധ്വാനത്തിനും ഉത്തരമെന്നോണം ആ സ്വപ്നം പൂവണിയുന്ന കാലവും വന്നെത്തി.

10 സെന്റ് മണ്ണും അതിലൊരു കൊച്ചു വീടും. ആ അധ്വാനത്തിന്റെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾക്ക് ഒടുവിൽ ഒരു മേൽക്കൂരയായി. പണികൾ പൂർണ്ണമായി തീരാത്ത ആ വീടിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അനേകം കുറവുകളുണ്ടാകാം, പക്ഷേ അവളെയോ അവളുടെ മക്കളെയോ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊന്നും ഒരു കുറവായിരുന്നില്ല. വിയർപ്പും കണ്ണീരും കൊണ്ട് പടുത്തുയർത്തിയ ആ നാലു ചുവരുകൾക്ക് ഏത് കൊട്ടാരത്തേക്കാളും തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ആ മണ്ണിൽ അവൾ നട്ടത് ഒരു വീട് മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആരുടെയും മുന്നിൽ തലകുനിക്കാതെ ജീവിക്കാനുള്ള അവളുടെ ആത്മാഭിമാനമായിരുന്നു.

കാലം അതിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങളെല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ച് കനിവോടെ അവൾക്ക് മുന്നിൽ വഴിമാറി. പണി തീരാത്ത ആ വീടിന്റെ ഓരോ കുറവുകളും പടിപടിയായി നികത്തപ്പെട്ടു; ആ നാലുചുവരുകൾ സ്നേഹവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ മനോഹരമായൊരു കൂടായി മാറി. മക്കൾ വളർന്നു വലുതായി. അവർ ഇന്ന് നല്ല ജോലിയിൽ കുടുംബവുമായി ജീവിക്കുന്നു. ഇന്ന് അവർ അനുഭവിക്കുന്ന ഓരോ സൗഭാഗ്യവും ആ ഉമ്മയുടെ കണ്ണീരിന്റെയും തളരാത്ത കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും ഫലമായിരുന്നു.

മക്കളും മരുമക്കളും പേരക്കുട്ടികളുമായി സ്നേഹം നിറഞ്ഞൊരു ലോകത്ത് സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുകയാണ് അവളിപ്പോൾ. കാലം അവൾക്കായി കരുതിവെച്ച ഏറ്റവും മനോഹരമായ നീതി മറ്റൊന്നായിരുന്നു; ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കാനറിയില്ലെന്ന കാരണത്താൽ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഏത് വിദ്യാലയമാണോ അവളെ നിരസിച്ചത്, നീണ്ട 17 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അതേ വിദ്യാലയം അവളെ മുഖ്യാതിഥിയായി ആദരവോടെ ക്ഷണിച്ചു. തോൽവികളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ആ യാത്ര, നിശ്ചയദാർഢ്യം കൊണ്ട് ചരിത്രം തിരുത്തിക്കുറിച്ച ഒരു വിജയഗാഥയായി ഇവിടെ പൂർത്തിയാകുന്നു.

അവളാണ് ഫാത്തിമത്ത് താഹിറ. ഇന്ന് കഥകളുടെയും കവിതകളുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട കളിക്കൂട്ടുകാരി. ജീവിതത്തിന്റെ കനൽവഴികളിൽ അക്ഷരങ്ങളെ കൂട്ടുപിടിച്ചവൾ. വിദ്യാലയമുറ്റത്ത് വച്ചുതന്നെ വായനയെയും എഴുത്തിനെയും നെഞ്ചേറ്റിയ താഹിറ, ഇന്ന് നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങളിലൂടെ തന്റെ സാഹിത്യസപര്യ തുടരുകയാണ്. ഇംഗ്ലീഷിൽ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം നേടിയെങ്കിലും തന്റെ സർഗ്ഗയാത്രയിൽ മാതൃഭാഷയോടുള്ള അഗാധമായ പ്രണയമാണ് ഈ എഴുത്തുകാരിയെ വേറിട്ടുനിർത്തുന്നത്.

300-ലധികം കവിതകളും ചെറുകഥകളും ലേഖനങ്ങളുമായി വിവിധ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലൂടെ അവൾ വായനക്കാരുടെ മനസ്സ് കീഴടക്കി. ഇന്ന് ഒരു അധ്യാപികയായും പരിശീലകയായും വിജ്ഞാനത്തിന്റെ വെളിച്ചം പകർന്നു നൽകുമ്പോഴും, വീഴ്ചകളിൽ തളരാതിരിക്കാൻ തന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് അവൾ നമുക്ക് മാതൃകയാകുന്നു. വഴികൾ ഇരുളടഞ്ഞതാണെന്ന് തോന്നുമ്പോഴും, എവിടെയോ ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ നുറുങ്ങുവെട്ടം പോലെ പുതിയൊരു പാത തെളിയാതിരിക്കില്ലെന്ന് താഹിറയുടെ ഈ പോരാട്ടം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഉപ്പ : ടി. അഹമ്മദ് ഉമ്മ : ആമിന കോളേത്ത് ഭർത്താവ് : മുഹമ്മദ് നസീർ മക്കൾ : തൻവീർ അഹമ്മദ്, മുഹമ്മദ് അനസ്, വാസിം അഹ്‌സൻ. മരുമക്കൾ: സുനീന, ശബ്നം പേരക്കുട്ടി: അസ്വ മർയം എന്നിവരാണ് കുടുംബാംഗങ്ങൾ.

ഈ വാർത്ത ഷെയർ ചെയ്യൂ. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കമൻ്റ് ചെയ്യു

Article Summary: The inspiring story of Fathimath Thahira from Kasaragod, who overcame early marriage, poverty, and rejection to become a college professor and writer.

#WomenEmpowerment #SuccessStory #Kasaragod #Education #Inspiration #FathimathThahira